Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Warszawska Firma Wydawnicza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Warszawska Firma Wydawnicza. Pokaż wszystkie posty

sobota, 13 kwietnia 2013

Zbysław Śmigielski - Nóż Abrahama

Tytuł: Nóż Abrahama
Autor: Zbysław Śmigielski
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 299
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl/



Drogie czytelniczki i drodzy czytelnicy. Dzisiaj będzie kilka zdań na temat książki, którą czytało mi się bardzo ciężko i jak na taką objętość do bardzo długo, bo blisko miesiąc. 

Kiełb, główny bohater "Noża Abrahama" jest wysoko postawionym biznesmenem i politykiem, jedną z najważniejszych osób w państwie. Jego żona Sabina jest grającą rólki w teatrach aktorką, zupełnie nie wtrącającą się w sprawy męża. Pewnego dnia, wskutek załamania pogody i niemożności kontynuowania podróży trafiają do domu dawnej kobiety Kiełba, z którą ma dziecko, obecnie już dorosłego doktora Jasia. Polityk nie orientuje się kim jest małomówna, cicha gospodyni i właśnie w tym momencie rozpoczyna się najlepsza akcja powieści. Przekręty, teczki z obciążającą dokumentacją, lejąca się okowita, spiski i "uciszanie" niewygodnych osób wciąż przewijają się przez tą powieść. Wszystkie problemy można rozwiązać albo za pomocą łapówki, albo jeśli ktoś za dużo wie to pukają do niego panowie z bronią i pozbawiają go życia. Na domiar złego w sprawę miesza się redaktor Ćwirek i odkrywa dwie duże afery...

Dlaczego ciężko mi się ją czytało, a jej odbiór nie był w pełni taki jak oczekiwałam? Tekst został napisany w specyficzny sposób, nie ma w nim ani jednego przecinka czy dialogu. Wszystko jest napisane ciągiem, co bardzo mocno czytanie utrudniało. Wiem oczywiście, że autor specjalnie zastosował taki zabieg, ale jest on mega męczący, książkę trzeba sobie dawkować w maksymalnie 30 stron dziennie, inaczej nas od niej niemalże odrzuca. 

Nie twierdzę oczywiście, że powieść jest zła, bo ma w sobie "to coś", ma dobrze dobraną intrygę, a realia wydają się tak bardzo prawdziwe. Historia jest bardzo wymagająca, każe zastanowić się nad kulisami władzy i polityki, sprawiedliwością i manipulacją. Postacie są ciekawe, niektóre zepsute do szpiku kości, inne dopiero zaczynają ulegać ciemnej stronie władzy i pieniędzy.

Jestem bardzo ciekawa, jak odebrałabym tą książkę, gdyby została napisana w sposób klasyczny, myślę że miałaby dużą szansę mi się spodobać. Teraz mam bardzo mieszane uczucia. Wszystkim ciekawym tekstu polecam zajrzeć tutaj.

"Sprawiedliwość to jest coś takiego co jedni podpierają paragrafem inni zaś granatem"

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki



Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

Powieść przeczytałam w ramach wyzwania



czwartek, 4 kwietnia 2013

Lucy Lech - Prowincjuszka?

Tytuł: Prowincjuszka?
Autor: Lucy Lech
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 345
Żródło okładki: http://lubimyczytac.pl/




Macie ochotę na powieść obyczajową, opierającą się na wspomnieniach z życia kobiety dojrzałej, doświadczonej przez los? Jeśli tak, zachęcam do lektury "Prowincjuszki?" :). 

Główna bohaterka rozpoczyna swoją historię od przedstawienia nam swoich przodków i rozmaitych rodzinnych powiązań. Można troszeczkę pogubić się w bohaterach, więc zdecydowanie najciekawsza akcja zaczyna się wtedy, gdy narratorka skupia się tylko na sobie, na swoich przeżyciach. Nie były one łatwe. Najpierw wybranie drogi życiowej i szkoły dosyć pochopnie, pod wpływem przyjaciółki. Zamieszkanie w dużym mieście było dla młodej dziewczyny z prowincji dużym szokiem. 

Bohaterka postępuje trochę chaotycznie, pakuje się z jednego małżeństwa w drugie. Decyzje o związaniu się węzłem małżeńskim traktuje bardzo pochopnie, podejmuje je właściwie z dnia na dzień. Jak się później okazuje, małżeństwo nie wychodzi jej na dobre. Wiąże się z muzykiem, który ma problem z alkoholem. Henryk jest jednak miłością jej życia, ojcem jedynej córeczki, więc poczucie obowiązku każe jej poświęcać się dla niego, znosić awantury, krzyki i groźby. 

Jest to bardzo smutny obraz kobiety, która miała w życiu więcej cierpienia niż radości. Na szczęście, dla równowagi pojawiają się rodzice i siostra bohaterki, którzy są jej podporą. Kieruje nimi wielka miłość, są zawsze oparciem dla kobiety, wspierają ją nawet w zupełnie nieudanych decyzjach. Oprócz rodziny spotyka też dobrych, życzliwych ludzi, którzy pomagają jej w najtrudniejszych sytuacjach i rozświetlają mroki nieudanego małżeństwa. 

"Prowincjuszka?" może nie jest typową historią ze szczęśliwym zakończeniem, bo koniec książki jest równocześnie zalążkiem rozpoczęcia nowego życia, ale z pewnością jest powieścią, którą można się zainteresować. Mnie może nie porwała tak, że nie mogłam zmrużyć oka bez przeczytania kolejnego rozdziału, ale stanowiła miłą, ciekawą lekturę. 

Moja ocena: 6/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki



Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

Powieść przeczytałam w ramach wyzwania



sobota, 30 marca 2013

Lucyna von Schickedantz - Kawowe biuro matrymonialne

Tytuł: Kawowe biuro matrymonialne
Autor: Lucyna von Schickedantz
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 377
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl/



Dzisiaj moja opinia na temat książki, która mnie bardzo zezłościła, która wywoływała we mnie bardzo negatywne emocje, ale w ogólnym podsumowaniu okazała się być "w miarę".

Przez pierwsze 160 stron jest mega schematycznie. Kobiety wstają w szlafrokach, Paweł stwierdza, że taki widok to raj i piją sobie kawusię (koniecznie trzeźwą!). Przyjeżdża Bogusia, więc zaczyna się wyciąganie z Emilki jej opowieści z dawnych lat. Oczywiście kobieta się wzbrania, ale koniec końców opowiada. Następnie znowu kawusia, Anna chwali córkę jak to jest kochana bo pomogła jej sprzątać ze stołu. Później winko, wódka, ogólnie napoje alkoholowe. I tak cały czas. Nuda, nuda, nuda! Za tą część powieść dostaje 2/10. Książka szła mi bardzo opornie, aż do czasu, kiedy Anna, Emilia i Bogusia wyruszyły w Polskę. 

W końcu zaczyna się coś dziać, oprócz picia, jedzenia i wspominek. Nasze bohaterki poznają dwóch interesujących mężczyzn, zawierają nowe przyjaźnie, pomagają innym w opresji, no i zwiedzają trochę miejsc. Autorka wreszcie skończyła ze schematem, co odczytałam na spory plus, zwłaszcza w porównaniu z wcześniejszymi wydarzeniami opisanymi w książce. 

Kolejnym plusem powieści są bohaterowie. Może było to odrobinę przesłodzone, bo wszyscy byli idealni, o wspaniałych charakterach i ogólnie dobrzy dla innych. Mi bardziej chodzi o kreację trzech kobiet: Anny, Emilii, Bogusi. Dwie pierwsze bohaterki powinny być wzorem dla wszystkich kobiet po pięćdziesiątce. Przebojowe, pewne siebie, zdające sobie sprawę z własnej wartości. Zachowują się troszkę jakby miały wciąż po 20 lat, ale absolutnie mi to nie przeszkadzało, kilka razy śmiałam się z ich dialogów, w których często sobie wzajemnie docinały. 

Czy mogę polecić? Jeśli macie ochotę na kobiece czytadło na wakacje, to można sięgnąć. Z pewnością jest jednak w tym gatunku wiele znacznie lepszych powieści. Ta byłaby na naprawdę dobrym poziomie, gdyby nie pierwsza połowa, która niestety, nie zachwyciła. 

Moja ocena: 4,5/10


Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki



Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

Powieść przeczytałam w ramach wyzwania



Zdrowych, spokojnych i słonecznych świąt Wam życzę :). Odpocznijcie, nabierzcie energii i siły na kolejne tygodnie. I niech nam w końcu ta wiosna przyjdzie :)

sobota, 9 marca 2013

Rafał Drygalski - Kod

Tytuł: Kod
Autor: Rafał Drygalski
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 260
Źródło okładki: http://www.weltbild.pl/





"Kod" to debiutancka powieść lekarza z wykształcenia, a historyka z zamiłowania - Rafała Drygalskiego. Skusiła mnie do siebie tym, że autor zainspirował się jedną z moich ulubionych książek - "Kodem Leonarda da Vinci". Ciekawa byłam konfrontacji tych dwóch powieści, więc z zaciekawieniem sięgnęłam po naszą polską wersję. 

Doktor Alexander, na codzien mieszkaniec Łodzi dostaje wezwanie do chorego w Warszawie. Gdy przyjeżdża na miejsce okazuje się, że pacjent nie żyje, a rodzina ma wobec lekarza niecodzienny plan. Zmarły profesor w przeszłości przyjaźnił się z Alexandrem, a teraz zostawił jemu i rodzinie list dotyczący ukrytego skarbu. Na poszukiwania wyrusza lekarz wraz z wnuczką profesora Justyną (wątek jej dzieciństwa jest bardzo mocno zainspirowany Brownem) oraz jego córką Gabrielą, która po latach nieobecności zdołała się wyrwać z rąk sekty.

Do walorów powieści należy zdecydowanie to, że autor pięknie opisał ziemię łódzką. Właściwie książka może być mini przewodnikiem, gdyż Rafał Drygalski zaznaczył, że wszystkie opisywane miejsca i fakty są prawdziwe. Do kwestii spornej mogę zaliczyć nawiązywanie autora do słynnej powieści Browna. Motyw wnuczki, która w dzieciństwie rozwiązywała podsuwane przez dziadka zagadki, a aktualnie prowadzi śledztwo z człowiekiem, którego właśnie dziadek, w swojej ostatniej woli kazał sprowadzić. Nawiązywanie do tematów religijnych i światopoglądowych również nie opuściło tej powieści, co zaowocowało nieco przydługą sceną w pociągu. Kilka momentów było trochę przegadanych, chociaż autor ma ewidentny dar i czytało się go całkiem dobrze. Z żalem robiłam przerwy i odkładałam książkę. Myślę, że autor rewelacyjnie opisuje swój region, wręcz chce się wziąć do ręki książkę, mapę i ruszyć śladami bohaterów :). Aż żałuję, że nie trafiłam na taki powieściowy przewodnik po Podlasiu. Mieszkańcy Łodzi i okolic: doceńcie swoje piękne miejsca i zabytki.

Z postaci zdecydowanie wyróżniała się Gabriela. Mimo długiej obecności w sekcie potrafi się odnaleźć w codziennym życiu, ma dużą wiedzę, chociaż jednocześnie jest bardzo nieufna i tajemnicza wobec swoich towarzyszy. Zdecydowanie wprowadza pewien powiew świeżości i zagadki, warto jej się przyjrzeć bliżej podczas czytania :)

Moje pierwsze spotkanie z Rafałem Drygalskim zaliczam do udanych. Mam nadzieję, że w przerwie między przyjmowaniem pacjentów stworzy kolejną interesującą lekturę. Mam jednak nadzieję, że nie będzie już to powieść inspirowana, a raczej stworzona od początku do końca z pomysłu autora. Szkoda by było, jakby ktoś przez to się zraził do powieści Rafała Drygalskiego. Naprawdę warto ją przeczytać :)

Moja ocena: 7/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki


 

Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę


Powieść przeczytałam w ramach wyzwania




piątek, 21 grudnia 2012

Edyta Tyszkiewicz - 3 Anny w kapeluszach

Tytuł: 3 Anny w kapeluszach
Autor: Edyta Tyszkiewicz
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 232
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/161517/3-anny-w-kapeluszach




"To dopiero początek tajemnicy, za rozwiązanie której słono zapłaciłaby każda organizacja terrorystyczna i wojsko". Brzmi ciekawie? Te zdanie, umieszczone na tylniej okładce książki przekonało mnie, że muszę ją przeczytać.

Głównym bohaterem powieści jest Tomasz, właściciel popularnej księgarni. Mimo, że jest rozwodnikiem to z byłą żoną utrzymuje ciepłe, serdeczne relacje. Aktualnie jest w związku z Anną, asystentką miejscowego lekarza. Parze układa się dobrze, do czasu kiedy kobietę zaczynają prześladować koszmary, w których ukochany ją zabija. Sny zaczynają mieszać się z rzeczywistością, a Anna zaczyna panikować, gdy tylko Tomasz pojawi się w pobliżu. Nie jest to jednak jedynym zmartwieniem mężczyzny. Jego pracownik, Łukasz zaczyna wszędzie widzieć insekty i robaki, a ojciec jego przyjaciółki ma urojenia dotyczące przesuniętego kolana. Jakby tego było mało, własny pies Tomasza, Łobuz próbuje go atakować. Jak potoczy się akcja i czy bohaterowie przestaną mieć koszmary i zwidy? Odpowiedź na te pytanie znajduje się w powieści :).

Jeśli chodzi o postacie przedstawione w powieści to moją sympatię zdobył Tomek, czyli najważniejszy bohater wykreowany przez Edytę Tyszkiewicz. Niby niepozorny księgarz, ale tak naprawdę jako jedyny starał się szukać rozwiązania zagadki i pomocy dla innych osób dotkniętych przez dziwne wizje.  Oprócz tego jest fajnym i dobrym człowiekiem, widać, że ma dobre intencje wobec innych ludzi. Na szczególną uwagę zasługuje także Ewa, była żona Tomasza. Mimo rozwodu nadal utrzymuje z nim ciepłe relacje, poświęca dla niego swój wolny czas i stara się pomóc mu za wszelką cenę.

Co do oprawy graficznej to jest ona skromna, ale dzięki temu nie przytłacza treści. Przyczepię się tylko troszkę do literówek i błędów ortograficznych, ale historia jest na tyle dobra, że można przymknąć na nie oko. Jeśli macie ochotę na powieść, w której fikcja miesza się z rzeczywistością, sen z jawą a przyjaciele z wrogami to sięgnijcie po "3 Anny w kapeluszach". Myślę, że warto.

Moja ocena: 7/10


Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki


Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę


Powieść przeczytałam w ramach wyzwania


środa, 19 grudnia 2012

Aleksandra Mader - Bajka o Dubaju

Tytuł: Bajka o Dubaju
Autor: Aleksandra Mader
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 180
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/114420/bajka-o-dubaju

Aleksandra Mader - autorka, której nazwisko słyszę po raz pierwszy. "Bajka o Dubaju" - niepozorna, krótka książeczka. Świat postrzegany z dwóch stron - człowieka i rośliny. Czy takie połączenie mnie porwało i powieść trafiła do moich ulubionych? Zaraz się przekonasz :)
"Bajka o Dubaju" została napisana w formie pamiętnika. Dwudziestokilkuletnia Alicja przypadkowo poznaje Karola, a jej życie wywraca się do góry nogami. Żyje tylko dla niego, myśli tylko o nim, często rozmawia z jego zdjęciem. Nie ujawnia mu jednak swoich uczuć, gdyż boi się, że ukochany weźmie ją za wariatkę. Problemy zaczynają się w momencie, w którym okazuje się, że Karol wiąże się z Julią i staje się dla Alicji nieosiągalny. Nieodwzajemniona miłość działa na bohaterkę destrukcyjnie. Wpada w sidła nałogu i spada na same dno. Świadkiem wzlotów i upadków dziewczyny jest mała roślinka - fikus kupiony przez nią w supermarkecie. Widząc jej cierpienie chciałby ją pocieszyć, podnieść na duchu, ale nie ma zdolności mówienia. Jest za to obdarzony zmysłem obserwacji, analizuje zachowania ludzkie podpatrzone podczas całego dnia stania na parapecie.

Aleksandra Mader, dzięki przedstawieniu losów Alicji w formie pamiętnika pozwala nam na dokładny odbiór myśli i emocji bohaterki. Możemy wniknąć w jej psychikę, którą ciężko jest jednak zrozumieć. Prawdziwa miłość do człowieka, którego zna się kilka chwil i zamieniło się z nim parę zdań moim zdaniem nie jest możliwa. Alicja prezentuje szaloną odmianę miłości, zachowuje się trochę jak psychofanka zakochana w idolu. Zamiast wyznać Karolowi swoje uczucia, lub przynajmniej zrobić pierwszy krok w jego kierunku, ona nawet nie stara się sprawić, żeby ją zauważył. No chyba, że chciała go do siebie przyciągnąć ubraniem.

Bohaterka niesamowicie mnie irytowała, głównie swoim zachowaniem od momentu, w którym dowiedziała się, że Karol jest związany z Julią. Zamiast walczyć o jego miłość, zainteresować go sobą, wybiera alkohol i papierosy. Wbrew pozorom nie można winić mężczyzny za całą sytuację, gdyż nie wiedział o tym, że jest dla Alicji najważniejszy. Jak zakończy się ta historia? Czy Karol wreszcie dostrzeże zakochaną w nim kobietę? A może Alicja całkowicie upadnie, przygnieciona cierpieniem?

Powieść jest dołująca, momentami sprawia, że czytelnik przestaje wierzyć w miłość i jest przekonany, że istnieje ona tylko w filmach. Historia przedstawiona w powieści nie jest "love story" i sprawia, że zaczynamy się zastanawiać, czy miłość to szczęście, czy raczej cierpienie i bezgraniczny smutek.

Na ogromnego plusa zasługuje przedstawienie świata widzianego oczami fikusa. Niepozorna roślinka właściwie ratuje całą akcję, chociaż momentami pojawiają się małe dłużyzny i delikatnie się nudzimy. Ogólnie historia jest dobra dla osób, które mają dosyć przesłodzonych historii miłosnych i chcą spojrzeć na uczucia z tej drugiej, bardziej brutalnej strony. 

Moja ocena: 4/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki
 Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

Powieść przeczytałam w ramach wyzwania

środa, 12 grudnia 2012

Paulina Kamińska - Chmurka


Tytuł: Chmurka
Autor: Paulina Kamińska
Liczba stron: 184
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/115476/chmurka


Rzadko zdarza mi się mieć mieszane uczucia co do książki. Najczęściej albo mi się ona podoba, albo nie. W przypadku "Chmurki" Pauliny Kamińskiej musiałabym oceniać każdy element książki oddzielnie aby wystawić najbardziej obiektywną opinię.

Główną bohaterką tej krótkiej powieści jest Anka. Poznajemy ją w niedługim czasie po rozstaniu z chłopakiem, Tomkiem. Dziewczyna analizuje ich dwuletni związek, bardzo przeżywa pożegnalne słowa ukochanego. Na szczęście ma przyjaciółkę Wiolkę - zagorzałą feministkę, wieloletniego przyjaciela Kamila oraz najbliższą i najważniejszą dla niej osobę - siostrę Olgę. Niestety, Olga nie utrzymuje relacji z rodzicami, którzy ukrywają jej istnienie przed najmłodszą z córek - 11- letnią Karoliną. Nieoczekiwanie Anka zdaje sobie sprawę z tego, że w jej otoczeniu rozgrywają się poważniejsze problemy niż rozstanie z chłopakiem...

Fabuła niestety nie porywa, książkę chciałam przeczytać ze względu na to, że jest w niej jakaś tajemnica. Nie miałam problemu żeby odgadnąć dlaczego rodzice nie potrafili zaakceptować wyboru najstarszej córki i jaka kolejna tajemnica kryje się za tą postacią.

Oczywiście powieść ma również plusy. Należy do nich wykreowanie postaci, dla których przyjaźń i rodzina są bardzo ważne. Autorka rysuje przykład idealnej siostry i przyjaciółki jaką jest Olga, oraz wspaniałego przyjaciela - Kamila. Są to osoby, które chyba każdy z nas chciałby mieć przy sobie w tych smutnych chwilach aby opowiedzieć o problemach oraz w momentach szczęścia, aby było je z kim podzielić. Kolejną bardzo ważną sprawą jest przesłanie płynące z powieści. Myślę, że jest to najważniejsze w całej historii, zdecydowanie wybija się ponad inne rzeczy. Paulina Kamińska pokazuje nam, że warto czasami spojrzeć poza swoje problemy, bo może ktoś obok nas ma naprawdę poważne zmartwienia. Porzucenie przez chłopaka jest niczym wobec poważnych chorób, z jakimi zmierzają się bliscy Anki. Potrzeba jednak czasu, aby zobaczyła, co tak naprawdę liczy się w życiu.

Powieść liczy mniej niż 200 stron, więc myślę, że można poświęcić wieczór lub dwa na zapoznanie się z historią Anki. Na pewno da dużo do zrozumienia osobom, które wyolbrzymiają swoje problemy, nie zauważając często prawdziwych dramatów tuż obok.

Podsumowując: fabuła nie powala na kolana, ale bohaterowie i ukryty podtekst książki ratują tę pozycję. Po przeczytaniu powieści nie uważam, aby dzień poświęcony na jej przeczytanie był stracony, jeśli jesteście ciekawi tajemnicy Olgi i losów jej młodszej siostry to sięgnijcie po "Chmurkę" Pauliny Kamińskiej. 

Moja ocena: 5/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki


Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

 Recenzja bierze udział w wyzwaniu: 


wtorek, 6 listopada 2012

Jakub Filip de Wojtach - A miało być tak świetnie

Tytuł: A miało być tak świetnie
Autor: Jakub Filip de Wojtach
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 476
Źródło okładki: http://wfw.com.pl/wyszukaj?searcher_phrase=A+mia%C5%82o+by%C4%87+tak+%C5%9Bwietnie



Jakub Filip de Wojtach przyciągnął mnie do swojej książki dobrze dobranym tytułem. Jest on bardzo tajemniczy, a właśnie taką delikatną tajemnicę lubię czuć od samego początku czytania powieści. Tomek Bromski, czyli główny bohater powieści rozstaje się z żoną, pogarszają się jego relacje z jedynym synem, dodatkowo traci pracę. Wydawać by się mogło, że Tomek nie ma już szans na normalne funkcjonowanie. Wszystko zmienia się w dniu, w którym dostaje ofertę nietypowej pracy w agencji usługowej "Dionizos". Jest to zajęcie wymarzone dla Bromskiego - polega ono na byciu płatnym towarzyszem do picia. Mężczyzna nie potrafi się obyć bez alkoholu, więc chętnie przyjmuje zlecenia. Autor dosyć dokładnie opisuje również jego współpracowników i zachodzące między nimi relacje. Mimo wielu różnic i odmiennych poglądów stanowią wyjątkową dobrze dobraną ekipę. 

Jeśli chodzi o tę powieść nie mogę nie zwrócić uwagę na język. Bohaterowie często wyrażają się niecenzuralnie, czasami jest to aż nienaturalne, gdyż podczas jednej rozmowy mówią normalnie, a podczas następnej, zwykłej konwersacji przeklinają co drugie słowo. Jednak nie sposób wypowiedzi mnie raził, a raczej niezliczone błędy w tekście. Książka liczy prawie 480 stron, ale już po około 1/4 miałam ochotę rzucać nią po ścianach. Wszystko ze względu na kiepską korektę tekstu. Bardzo często popełniane są literówki, pomyłki przy odmienianiu końcówek i dwa błędy, których korekcie nie wybaczę i przez które ocena książki spadnie w dół. 1. Piszemy "Obiad", nie "Objad", 2. "Piszemy: "Niech to szlag trafi", a nie "Niech to szlak trafi". Błędy te popełniane były kilkakrotnie, więc nie może być tu mowy o jednorazowym przeoczeniu tego w tekście. Cena książki na okładce to 46 zł, więc jest to dosyć dużo, a czytelnik dostaje coś, co jest bardzo mocno niedopracowane. Błędy bardzo przeszkadzały mi w odbiorze tekstu i prawdę mówiąc, zniechęciły trochę do dalszego czytania powieści. Autor jednak mnie zaciekawił i zdecydowałam się poznawać dalsze perypetie Tomka Bromskiego i jego współpracowników z agencji, zwłaszcza ze względu na wprowadzenie wątku nieco spiskowego i kryminalistycznego. 

Co mi się w książce zdecydowanie nie podobało, oprócz niedopracowania tekstu? Zakończenie. Jeśli autor chciał w taki sposób zamknąć akcję to powinien wydłużyć końcówkę powieści, przedstawić jak potoczyły się losy bohaterów. Jakub Filip de Wojtach swoje zakończenie wykonał zbyt szybko i w sposób trochę dla mnie niezrozumiały. Może chciał sobie otworzyć furtkę do ewentualnej kontynuacji? Tego nie wiem, ale myślę, że w taki sposób należy sobie tłumaczyć takie rozwiązanie. 

Warto zwrócić uwagę na przekaz powieści. Oprócz losów Tomka Bromskiego i innych pracowników "Dionizosa" autor kreśli obraz Polski i Polaków czasów współczesnych. Między wierszami ukrywa się również portret psychologiczny naszego społeczeństwa, na którym komunizm i wydarzenia historyczne odcisnęły duże piętno. 

Podsumowując, książka jest dosyć ciekawa, ale zraziły mnie do niej często popełniane błędy. Wydaje mi się, że "A miało być tak świetnie" jest debiutem autora, więc chętnie sięgnęłabym po inną powieść, żeby skonfrontować wyrabianie stylu pisarskiego. Jeśli nie rażą Was literówki, błędy stylistyczne i gramatyczne to polecam tę powieść na długie, jesienne wieczory.

Moja ocena: 5/10

 Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki 



Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

Powieść przeczytałam w ramach akcji 

niedziela, 28 października 2012

Janina Zimirska - W drodze do domu

Tytuł: W drodze do domu
Autor: Janina Zimirska
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 227 


Powieścią Janiny Zimirskiej zainteresowałam się w chwili, gdy portal zaczytajsie.pl objął nad nią patronat. Historia oparta na faktach i akcja rozgrywająca się w dużej części w latach wojennych sprawiły, że wręcz nie mogłam się doczekać swojego egzemplarza od wydawnictwa i momentu, w którym będę miała czas na czytanie tej powieści. Moje pozytywne podejście potęgował fakt, że Janina Zimirska jest autorką wielu publikacji, więc wiedziałam, że mogę się spodziewać prawdziwego kunsztu pisarskiego. W swoim dorobku ma takie pozycje jak m.in. "Historia cała o tym, jak Zima ślub z Mrozem brała", "W starej dziupli… W starym drzewie…", "O dwóch braciach z Wietszyc", "W międzyczasie". Ja jednak spotkałam się z tą autorką po raz pierwszy. 

O wojnie i jej okrucieństwach mówi się wiele, ale temat zbrodni na Wołyniu jest rzadko poruszany. Młode pokolenie nie wie zbyt dużo o mordzie Ukraińców na Polakach i właśnie takie wspomnienia mogą nam przybliżyć te wydarzenia. Przenieśmy się więc do lat 40. ubiegłego wieku... Rodzina spędza popołudnie w domu, gdy nagle wpada grupa uzbrojonych ludzi. Ustawiają domowników pod ścianą i rozpoczynają ostrzał, aż do momentu, w którym zbroczone krwią ciała upadną martwe na ziemię. Dnie i noce spędzone na niespokojnym nasłuchiwaniu kroków nadchodzących wrogów, matki zmuszone przyduszać swoje płaczące dzieci tak, aby nie zostały usłyszane przez Ukraińców. Brak zaufania do sąsiadów i rodziny, gdyż każdy mógł być kolaborantem, strach, bieda i łzy. W takich realiach dorastało pokolenie dzisiejszych 60 - i 70 - latków, którzy nie byli pewni nadchodzącego jutra. Młodość została im zabrana przez okrutnych nieprzyjaciół. Niemniej jednak, we fragmentach jest pokazana młodzieńcza beztroska, pierwsze miłości, zabawy. Ludzie chcieli chociaż na chwilę zapomnieć o tym, co mogło ich spotkać w każdym momencie. 

Od samego początku widać, że tekst jest bardzo osobisty, autorka spisuje bowiem swoje własne wspomnienia, jest Julką - dziewczyną, która przeżyła tak wiele. Ucieczka z rodzinnej wsi, zesłanie na roboty do Niemiec, problemy rodzinne, choroby - to wszystko składa się na życie bohaterki. Czytelnikowi napewno spodoba się taka forma przekazywania historii, na przykładzie zwykłych ludzi, a nie przywódców mocarstw. 

Powieść, mimo że można ją zaklasyfikować do literatury obyczajowej nie jest lekturą łatwą. Traumatyczne przeżycia przelane na karty książki w połączeniu z językiem ukraińskim sprawiają, że możemy niektórych fragmentów nie zrozumieć. Mi, jako przedstawicielce pokolenia dopiero wchodzącego w dorosłość bardzo trudno było się wczuć w sytuację bohaterów, nie wyobrażam sobie uczestniczyć w takich wydarzeniach, jakie są przedstawione przez Janinę Zimirską. 

Podsumowując, książkę polecam każdemu czytelnikowi. Tym młodszym aby zapoznali się z tą okrutną historią, a tym starszym, aby poczytali o wydarzeniach, które miejmy nadzieję już nigdy nie będą miały miejsca.

Jeśli zainteresowała Was historia i postać autorki to zapraszam do zapoznania się z tym wywiadem klik

Moja ocena: 8/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki


Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

Powieść przeczytałam w ramach wyzwania




środa, 17 października 2012

Marta Piechowicz - Nieb@jka

Tytuł: Nieb@jka
Autor: Marta Piechowicz
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 308
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/153966/nieb-jka




Ostatnio zebrało mnie na czytanie romansideł. Wciąż nie mogę się przestawić na typowo chłodną, deszczową pogodę, chodzę zmęczona i niewyspana więc staram się sięgać po coś lżejszego do czytania. Nieb@jka jest właśnie taką lekką, nieabsorbującą książką. Z jednej strony Alicja, z drugiej Grzegorz. Ona rozstała się z narzeczonym, wyprowadziła do Gdańska i podejmuje pracę ekspedientki w sklepie odzieżowym. On rozwiódł się z żoną po ujawnieniu jej romansu, zawodowo zajmujący się leczeniem ludzi. Oboje postanawiają zakończyć swoją samotność poszukiwaniem kogoś odpowiedniego w świecie wirtualnym. Czy tych dwoje spotka swoją prawdziwą miłość? A może internetowe znajomości okażą się dla nich wielką pomyłką? Jeśli chcecie odnaleźć odpowiedź na te pytanie to zapraszam do lektury :))

W powieści został przedstawiony sposób na szukanie drugiej połówki. Często na nasze skrzynki pocztowe przychodzą wiadomości w stylu "Poznaj swoją miłość już dziś". Możemy tworzyć profile, rozmawiać z wirtualnymi znajomymi, ale tak naprawdę nigdy nie wiemy, kto jest po drugiej stronie. Autorka wspomina także i o tym, gdy do bohaterów zaczynają przychodzić wiadomości, których nie zawsze by sobie życzyli.

"Nieb@jka" nie jest literaturą wysokich lotów, ale czyta się ją przyjemnie. Wymagałam od niej historii o miłości z happy endem w tle i się nie zawiodłam. Marta Piechowicz przedstawia losy bohaterów z dwóch stron. Dzięki temu mamy szansę poznać psychikę ludzi, którzy poszukują szczęścia, miłości i bliskości. Powieść jest przewidywalna, wiemy co się stanie. Autorka również nie daje nam tajemnicy, wręcz sama uprzedza fakty stwierdzeniami w stylu: "Alicja jeszcze nie wiedziała że...". Nawet w typowych love story wolę choćby mały element zaskoczenia.

Co do bohaterów to cóż... I Alicja, i Grzegorz zostali dobrze i dokładnie przedstawieni, kibicowałam temu, żeby odnaleźli swoją drogę w życiu i spotkali prawdziwą miłość. Bardzo ciekawym doświadczeniem było wgłębić się w uczucia i psychikę mężczyzny - Grzegorza. Z założenia ocenia się tą płeć jako pozbawioną wrażliwości, obojętną na wiele sytuacji. Bohater jest inny: wrażliwy, czuły, cierpi po skrzywdzeniu przez żonę. Nie boi on się wyznawać tego co czuje i nie boi się swoich słabości. Dobrym pomysłem ze strony autorki było wprowadzenie psa jako przyjaciela człowieka. W przypadku lekarza stanowił on ważny element w życiu, zapełnił pustkę po rozstaniu.

W wypadku tej powieści nie mogę nie wspomnieć o wydaniu, które mi się wyjątkowo nie podobało. Czcionka jest bardzo malutka i ciężko się czyta kolejne rozdziały. Oczy bardzo szybko się męczą co przy częstych u moli książkowych wadach wzroku może być naprawdę czynnikiem, przez który odrzucimy tę pozycję. Format książki jest mniejszy od tego, z którym się zazwyczaj spotykamy, a cena wynosi 32 zł. Jest to zdecydowanie zbyt wysoka kwota za powieść, która może i jest napisana ciekawie, ale wydanie nie wzbudza zachwytu.

Podsumowując, ciężko mi powiedzieć czy polecam tę książkę, czy nie. Przeczytałam ją już kilka dni temu i nadal nie potrafię się zdecydować czy jestem na tak czy na nie. Jeśli zainteresowała Was ta historia to zachęcam żebyście przeczytali i wyrobili sobie własną opinię :).

Moja ocena: 4/10


Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki



Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę


Powieść przeczytałam w ramach wyzwania

sobota, 13 października 2012

Monika Szczesiak - Hanka. Historia pewnego pałacu


Tytuł: Hanka. Historia pewnego pałacu.
Autor: Monika Szczesiak
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 312
Źródło okładki: http://wfw.com.pl/
Za oknami brzydko, buro i deszczowo. Aura zdecydowanie nas nie rozpieszcza, robi się coraz zimniej i coraz bardziej tęsknimy za ciepłym, słonecznym latem. Ostatnio powrót do wakacji zapewniła mi książka Moniki Szczesiak "Hanka. Historia pewnego pałacu".

Z tego co zdążyłam zobaczyć w internecie ta powieść jest debiutem. Zazwyczaj patrzę na takie pozycje z lekkim przymrużeniem oka, pierwsza książka napisana przez autora może mieć jeszcze niedociągnięcia i nieokreślony styl, który jest wypracowywany wraz z kolejnymi tworami literackimi.

Główną bohaterką książki jest tytułowa Hanka. Dziewczyna jest obdarzona niezwykłą zdolnością: wyczuwa ludzkie intencje, wie czy komuś może zaufać. W jej miasteczku, po którym krąży legenda o ukrytym skarbie zachodzą dziwne wydarzenia. Z lokalnej szkoły zostaje skradzione opowiadanie, w którym Hanka i jej przyjaciel Staszek puścili wodze wyobraźni i opisali swój sposób na odnalezienie drogocennej spuścizny księcia. Dodatkowo nieznani sprawcy włamują się do mieszkania bohaterki i do domu jej rodziców. Nieoczekiwanie na jej drodze staje Adam - młody mężczyzna, który zbiera materiały do książki o miasteczku. Na głowę Hanki spada wiele spraw: musi zająć się rodzinną restauracją, poradzić z życiem uczuciowym i do tego grozi jej niebezpieczeństwo. Czy dziewczyna da sobie radę z problemami? Oczywiście że da, w końcu od czego są przyjaciele i ukochana babcia Lusia? :)

Książka, tak jak przewidywałam okazała się dobrym czytadełkiem. Akurat miałam okazję się z nią zapoznać podczas kolejki do lekarza, 300 stron jak znalazł :). Autorka na szczęście nas nie nudzi, perypetie Hanki bardzo mnie wciągnęły, sprawiły że zaczęłam analizować kto jest tak naprawdę tym dobrym, a kto złym. Monika Szczesiak zamotała trochę zakończenie powieści, zostawiła otwarte wątki, które mogą być zalążkiem kolejnej części historii o pewnym pałacu. Dodatkowo zawarte są bardzo, ale to bardzo dokładne opisy. Myślę, że nieco zbędną informacją było dla mnie to, że bohaterka spryskała się mgiełką do ciała z połyskującymi drobinkami, albo to, że przeczesała grzywkę na prawo lub lewo. Akcja byłaby zrozumiała i bez tych opisów, aczkolwiek nie przeszkadzało mi to zbytnio, skoro autorka miała taki zamysł to niech tak będzie :). Książka jest podzielona na 30 rozdziałów, dzięki czemu można oddzielić poszczególne etapy akcji. 

Co do opracowania graficznego i korekty moimi jedynymi uwagami są delikatne błędy interpunkcyjne i składniowe. Okładka jest bardzo prosta, biała, tradycyjnie zawiera autora i tytuł, a z tyłu bogaty opis. Za spotkanie z bohaterami powieści, wspólne odkrywanie tajemnicy skarbu księcia i dobrą rozrywkę na jesień zapłacimy 32 zł.

Książka spodobała mi się, z chęcią sięgnę po ewentualną kontynuację, bo już jestem ciekawa co nowego autorka wymyśliła dla swoich bohaterów.

Moja ocena: 7/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki


Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

wtorek, 4 września 2012

Małgorzata Kochanowicz - Latarnie umarłych + informacja

Tytuł: Latarnie umarłych
Autor: Małgorzata Kochanowicz
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 253
Źródło okładki: http://www.wfw.com.pl/ksiegarnia/product/id:2154/Latarnie_umar%C5%82ych



"Dobra, którego chcę, nie czynię,
a czynię zło, którego nie chcę"
(św. Paweł)

Małgorzata Kochanowicz to kolejna polska autorka, która udowadnia, że rodzima literatura nie jest wcale gorsza od tej zagranicznej. Nie jest niestety osobą znaną w świecie autorów, o ile się nie mylę to w jej dotychczasowym dorobku znajdują się tylko dwie powieści.
Małgorzata Kochanowicz umieściła akcję książki w jednym z piękniejszych polskich miast - Krakowie z przełomu XIX i XX wieku. Malownicze i szczegółowe przedstawienie krakowskich uliczek i zaułków sprawia, że możemy łatwo je odnaleźć we współczesnym mieście. Jak wspomniałam, akcja to rok około 1900, więc nie brakuje nawiązań do zaborów i życia w tamtym czasie.

Do Krakowa przybywa nieco tajemniczy mężczyzna - Witold Korczyński. Bardzo szybko wplątuje się w nieprzyjemny incydent, broni honoru i czci Emilii Hornowskiej. Od tej pory losy dwójki młodych ludzi zaczynają się przeplatać i dochodzi do częstych spotkań. Korczyński skrywa jednak pewien sekret: otrzymuje on listy od człowieka podpisującego się Żuaw Śmierci, który zapowiada mu, że zabije kogoś bliskiego z jego otoczenia. Wysyłanie listów z informacją o planowanym zabójstwie automatycznie skojarzyło mi się ze słynną powieścią Królowej Kryminału - Agaty Christie zatytułowaną "A.B.C.". Bohater powieści Małgorzaty Kochanowicz stawia sobie za cel odnalezienie zabójcy, który pozbawił życia jego żonę, a teraz chce mu odebrać inną, ważną dla niego osobę. Witold rozpoczyna śledztwo na własną rękę. Niestety, zagadek do rozwiązania coraz więcej, a czasu do planowanego przez Żuawa Śmierci coraz mniej.
Czy Korczyński poradzi sobie ze schwytaniem zabójcy? A może to on będzie ofiarą w tej grze?

Książka mnie pozytywnie zaskoczyła. Jest kryminałem na dobrym poziomie, bez obrazowego opisywania zwłok, krwi i drastycznych scen. Takie powieści również mogą trzymać w napięciu. Kto nie wierzy, niech sięgnie np. po Agatę Christie lub Małgorzatę Kochanowicz. Autorkę czeka jeszcze mnóstwo pracy, aby zostać mistrzynią polskiego kryminału, ale z tej powieści wychodzi dobra zapowiedź. Pisarka nie nudzi, nie dodaje zbędnych ozdobników, rozwlekłych dialogów i opisów, dzięki czemu książka ma około 250 stron a nie 500. Za to należy się duży plus. Dodatkowo powieść ma przyjemny klimat, brak grozy rekompensuje dobra intryga i jej rozwiązanie. Autorka nie pozwoliła czytać książki bez uwagi, gdyż ciągle dodaje jakieś wskazówki, które główny bohater musi wyjaśnić i mimowolnie włączyłam się w śledztwo.

Jeśli chodzi o bohaterów to są to postacie ciekawie wykreowane, ale trochę mi było ich za mało w porównaniu z Korczyńskim. Jego gosposia, Jadwiga jest kobietą o złotym sercu, nieustannie zamartwia się o chlebodawcę. Henryk, mimo dużej różnicy wieku traktuje Witolda jak syna, głównie przez wzgląd na dawną przyjaźń z jego ojcem. Emilia Hornowska przedstawia poglądy typowej emancypatki, chce wziąć sprawy w swoje ręce, nie należy do grona typowych dam salonowych, których głównym zajęciem jest bywanie na przyjęciach i zdobywanie grona adoratorów. Emilia stawia na inteligencję, chce się uczyć mimo początkowego sprzeciwu rodziny, jest bardzo ambitna.
I wreszcie główny bohater - zagadka, Witold. Cechuje go nieufność do otoczenia, wyobcowanie, odwaga i męstwo. Stawia czoło zagrożeniu bez względu na to, jak się sprawy potoczą. Ma jednak chwile, w których wychodzi ze swojej skorupy i okazuje naprawdę wrażliwe serce.

Do czego mogę się przyczepić? Do tytułu. "Latarnie umarłych" jakoś mi po prostu nie pasują do tej powieści ale jest to już moja własna opinia. Może autorka ukryła w tym jakiś przekaz, którego ja nie zrozumiałam.
Mam nadzieję, że będę jeszcze mogła sięgnąć po książki Małgorzaty Kochanowicz i że będą one na coraz to lepszym poziomie.

Moja ocena: 6/10

Książkę przeczytałam i zrecenzowałam dzięki

Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę.


A teraz długo oczekiwana informacja :)
Wróciłam już z wakacji, zwiedziłam troszkę Kraków, odpoczęłam od regularnego blogowania, a od dzisiaj zabieram się ostro do roboty, :). W najbliższym czasie możecie się spodziewać zaległych sierpniowych recenzji, stosiku, oraz czegoś typowo kosmetycznego. Dziękuję Wam, że mimo mojej nieobecności zaglądaliście na bloga, czytaliście i komentowaliście posty :D
Miłego wieczoru ;)

wtorek, 28 sierpnia 2012

Stanisława Schreuder - Pozdrawiam na czczo

Tytuł: Pozdrawiam na czczo
Autor: Stanisława Schreuder
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 86
Źródło okładki: http://www.wfw.com.pl/ksiegarnia/product/id:2246/Pozdrawiam_na_czczo


"Pozdrawiam na czczo" jest to tomik poezji Stanisławy Schreuder. Do swojej twórczości może zaliczyć również tomik "W kropli czasu", książeczki dla dzieci "Blisko ciebie" i "Kolorowe uśmiechy" oraz teksty piosenek dla najmłodszych. Tomik jest podzielony na kilka części, na które składają się krótkie utwory. Tematyka jest bardzo różnorodna, występuje miłość, rozstania, śmiech, łzy, bliskość i tęsknota. 
Wbrew pozorom interpretacja utworów autorki jest trudna, nie życzę uczniom, żeby mieli kiedyś takie zadanie :). Poszczególne wiersze są wręcz naszpikowane metaforami, każdy zawiera ukryte znaczenie. Co ciekawe, podmiotem lirycznym jest raz kobieta, raz mężczyzna, co jest dla nas początkowo trochę zaskakujące, wydawało mi się, że jest to literówka, ale szybko uświadomiłam sobie, że może być to celowy zabieg autorki mający na celu podkreślenie, że podmiotem lirycznym może być każdy z nas, że każdy może przeżywać opisywane sytuacje. 
Bardzo pozytywnie odebrałam oprawę książki. Wydana jest w twardej oprawie, kształt nieco nietypowy, ale moim zdaniem czyni to tę pozycję łatwiejszą do zapamiętania. 
Myślę, że będę wracać do niektórych utworów autorki bo zawierają mądre, życiowe prawdy i stwierdzenia, które warto znać. Tomik czytało mi się z prawdziwą przyjemnością, gdyż jest to coś zdecydowanie odmiennego od prozy i trzeba się naprawdę koncentrować na przeczytanym tekście, od razu go poddawać analizie :).

"Receptą na słotę i deszcze
przyjaźń jak zawsze - najlepsza
szkoda że nie można jej kupić
w sklepie ani w aptece"

Moja ocena: 7/10

Tomik przeczytałam i zrecenzowałam dzięki

Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę


środa, 22 sierpnia 2012

Zbigniew Zbikowski - Berlin Blue


Tytuł: Berlin Blue
Autor: Zbigniew Zbikowski
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 248



"Berlin Blue" jest debiutancką powieścią polskiego autora, Zbigniewa Zbikowskiego. Pisarz bardzo lekko opisuje tematykę współpracy z obcymi mocarstwami, donosicielstwa i korupcji. Wątek jego książki jest poprowadzony właśnie wokół spisku na wielką skalę, którego korzenie istniały przed wieloma laty.

Grupa przyjaciół z emigracji spotyka się w Berlinie na wręczeniu jednemu z nich, Kornelowi Tarnopolskiemu orderu za działania na rzecz wyzwolenia Polski z komunizmu. Podczas uroczystości okazuje się, że Kornel został zamordowany, a głównym podejrzanym staje się Jakub, polski dziennikarz, który prawdopodobnie jako ostatni widział Tarnopolskiego. Mężczyzna za radą swojego niemieckiego znajomego Heinza postanawia się ukryć. Pobyt w Berlinie jest także dla niego w pewnym sensie rozliczeniem się z przeszłością, która nie była dla niego łatwa. W międzyczasie zaczyna się afera dotycząca szczepionek na świńską grypę, a kolejni znajomi są oskarżani o to, że w przeszłości współpracowali ze Stasi. Atmosfera robi się coraz bardziej gorąca, skandale coraz bardziej grożą wybuchem, a gdzie tutaj miejsce na miłość i na ostateczne załatwienie spraw z dwoma kobietami? Jakub staje przed trudnym wyborem, dodatkowo musi zdecydować kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.

Miałam z tą książką ogromne problemy. Pierwsze 20 stron było tak niesamowicie nudnych, że po przeczytaniu choćby kawałka tekstu zniechęcałam się do czytania. Na szczęście, im dalej tym lepiej. Teoria spiskowa oczywiście jest obecna, główny bohater jest uwikłany w mnóstwo spraw, ale stara się zachować nieskazitelny wizerunek. Nie brakuje również trupów, prowadzone są dzięki temu dwie równoległe sprawy: morderstwa i spisku.

Zbigniew Zbikowski poprowadził narrację z perspektywy głównego bohatera, dzięki czemu możemy lepiej odebrać jego myśli i decyzje. Razem z nim przeżywamy powroty duchów z przeszłości, łatwo mi było się z nim utożsamić mimo różnicy pokoleniowej.

Jakub jest też trochę za bardzo idealistą, myśli, że jego najbliżsi są dobrzy i nigdy nie byli zamieszani w jakieś podejrzane sprawki. Jest za bardzo pacyfistą, za bardzo ufnym człowiekiem. Nie zapałałam do niego jakąś wielką sympatią, ogólnie bohaterowie mnie nie zachwycili. Ci, którzy mieli być idealni, tak naprawdę tacy nie są, Kinga mnie denerwowała, bo niezdecydowana kobieta z niej. Czarne charaktery trochę nadrabiały sprawę, były to postacie bardziej wyraziste, dodatkowo ich przeszłość to wątek na kolejną powieść. Tajne teczki IPN, korupcja, podejrzane współprace i wyjazdy w czasach komunistycznych nie są obce senatorowi Jaremskiemu i jego współpracownikom. Do ciekawych postaci mogę zaliczyć także Niemca, Heinza. Jest to człowiek, który za wszelką cenę chce pomóc Jakubowi wyplątać się z podejrzeń o podwójne morderstwo. Z pewnością jest to jedna z bardziej zagadkowych postaci tej powieści. Wątek kryminalny był całkiem ciekawy, ale bardzo łatwo można się było pogubić w tym kto jest po czyjej stronie i kto tak naprawdę jest tym złym.

Jest bardzo widoczne, że autor specjalizuje się w reportażu, jest dobrym dziennikarzem, a ma małe problemy z odnalezieniem się w powieści. Nie boi się poruszać trudnych tematów, pisze z widoczną znajomością tematu, dzięki czemu mam chęć poszukać i przeczytać jakieś jego opowiadania i teksty. Mam nadzieję, że Zbigniew Zbikowski będzie dalej pisał powieści i każda z nich będzie o wiele lepsza od debiutu :).

Moja ocena: 6/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki
Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

niedziela, 29 lipca 2012

Patrycja Pelica - Wszystkie kolory życia


Tytuł: Wszystkie kolory życia
Autor: Patrycja Pelica
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 313
Źródło okładki: http://www.wfw.com.pl/ksiegarnia/product/id:2202/Wszystkie_kolory_%C5%BCycia


Historia o miłości która trwała, mimo, że palił się świat.

Głównym wątkiem powieści jest miłość pomiędzy Żydem a Polką. Akcja dzieje się w czasie II wojny światowej, podczas której Niemcy zwalczają naród dawidowy.
Mieszkańcy wsi i miast są podzieleni: jedni pomagają Żydom i ich ukrywają, drudzy wydają sąsiadów, którzy przetrzymują uciekinierów, wskutek czego ginie cała rodzina, a nagonka jest skierowana na niewinnych ludzi. Zuzia i Daniel muszą ukrywać swoje uczucie przed całym światem, nawet przed najbliższymi. Żyli w czasach, w których nawet bratu i siostrze nie można było ufać. Żyli w czasach nienawiści, braku tolerancji, niepewności jutra. Dla tych dwojga najważniejsze było odkrywać coraz to nowe kolory życia, nauczyć się je nazywać i rozpoznawać w każdej chwili trudnego życia. Powieść toczy się także po wojnie, jest to historia dzieci i wnuków Zuzi. Bohaterka przeżywa trudne chwile w swoim życiu: śmierć najbliższych, odrzucenie, tęsknotę za Danielem. Mimo to nie przestaje poszukiwać kolorów.
Książka stawia  nam wiele pytań: jak żyć, gdy wokół giną niewinni ludzie? Jak pójść spać z myślą, że tej nocy sąsiad może na ciebie donieść  i zginiesz od niemieckiej kuli? Jak żyć z piętnem odrzucenia przez społeczeństwo? Jak odnaleźć kolor życia wśród szarości dnia codziennego?
Największą wadą książki jest dosyć duża ilość literówek. Dla mnie jest to bardzo irytujące podczas czytania i wcale nie czepiam się o trzy pomyłki, gdyż ich liczba jest o wiele większa. Kolejnym minusem jest nieco chaotyczne opisywanie niektórych sytuacji, nie wiemy czy to sen, czy to jawa.
Dlaczego sięgnęłam po tą książkę? Bardzo lubię tematykę II wojny światowej, poza tym jeśli przewijają się w powieści Polacy, Niemcy, Żydzi i Rosjanie to będzie wiele o nietolerancji, której przyczyny są bardzo często złożone i mi, jako młodemu pokoleniu będzie łatwiej przybliżyć się do spraw sprzed 70 lat. Poza tym historia trudnej, zakazanej miłości to coś, co lubię w książkach. Tutaj jest ona nieco nietypowa, bardziej skomplikowana i złożona.
Czy warto poświęcić trochę czasu na zapoznanie się z "Wszystkimi kolorami życia"? Moim zdaniem tak, chyba, że nie lubicie takich klimatów, w których będzie mnóstwo emocji, agresji, nietolerancji i niesprawiedliwości.
Moja ocena: 7/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki 
Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę

piątek, 20 lipca 2012

Marta Gruszczyńska - Gladiole

Tytuł: Gladiole
Autor: Marta Gruszczyńska
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2012
Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza
Liczba stron: 187
Źródło okładki: http://www.wfw.com.pl/ksiegarnia/product/id:2194/Gladiole





"Życie jest trudne, ale daleko trudniej jest pogodzić się ze śmiercią, zwłaszcza gdy nie chcemy jej ulec"

O Marcie Gruszczyńskiej i jej "Gladiolach" niedawno gdzieś czytałam, ale nie zwróciłam bliżej uwagi. Dopiero podczas przeglądania oferty Warszawskiej Firmy Wydawniczej przeczytałam opis, który nie ukrywam, że mi się spodobał. Od razu nasunęły mi się podobieństwa historii Bernadette do filmu "Szkoła uczuć", który mimo oglądania już kilkanaście razy uwielbiam i wogóle nie uważam za nudny :). Obie bohaterki są ciężko chore i w obu historiach widać widoczną zmianę otoczenia pod wpływem zmagań z chorobą.
Autorka umieszcza fabułę w Uppsali, w Szwecji. Mieszka tam chora na raka Bernadette i jej przyjaciółki: Lyce i Anja. Akcja rozpoczyna się od 31 grudnia - Sylwestra i 18 urodzin Bernadette. Lyce i Anja postanawiają spędzić ten wieczór w szpitalu, gdyż chcą sprawić, aby dla chorej był to dzień wyjątkowy. Później nasuwa im się pomysł, aby wyreżyserować spektakl, z którego dochód miałby zostać przeznaczony na pooperacyjne leczenie Bernadette. Inicjatywa ta sprawia, że jej najbliżsi odnajdują wspólny język, poświęcają swój czas aby jak najlepiej wykonać niespodziankę.
O czym jest ta powieść? O 3 "P": przemijaniu, przyjaźni, poświęceniu. "Gladiole" wzruszają, przedstawiają prawdziwe emocje i uczucia, nieskażone sztucznością i fałszem. Nastolatkowie nie są tutaj osobami płytkimi, potrafią myśleć o rzeczach ważnych, zachowują się jakby byli o kilka lat starsi. Ciężka choroba przyjaciółki przyśpiesza ich dorastanie.
Na uwagę zasługuje narracja. Jest ona powierzana coraz to innemu bohaterowi, aby przedstawić pogląd i odczucia każdego z nich na choroby, cierpienie, walkę z przeciwnościami. Dodatkowo obrazuje nam siłę przyjaźni, miłości która łączy bohaterów.
Trochę dziwi mnie fakt, że autorka postanowiła umieścić akcję poza granicami naszego kraju, w Uppsali, która do tej pory kojarzyła mi się ze szwedzkimi kryminałami :). Ale oczywiście nie jest to jakimś minusem tej książki, raczej traktuję to jako świadomy wybór Marty Gruszczyńskiej i nie mogę powiedzieć, żeby jakoś miejsce akcji zaważyło na odbiorze powieści.
Z racji tego, że jestem w tym samym wieku co bohaterki powieści łatwiej mi było się utożsamić z ich myśleniem, sposobem życia i poglądami. Zasługują jednak na podziw ze względu na to, jakie są silne, odważne i skłonne do poświęceń.
Książkę przeczytałam jednym tchem, mimo bolących oczu nie odkładałam jej na bok, więc przez 187 stron nie używałam zakładki :). Przedstawia w ciekawy sposób prawdziwe problemy, zwraca uwagę na to, co w życiu jest najważniejsze. Jest jedną z ciekawszych książek, które ostatnio czytałam, wzbudziła we mnie duże emocje, nie ukrywam, że łzy kręciły mi się w oczach. Lubię takie książki, gdyż wiem, że pozostanie w mojej pamięci na długo. Myślę, że jest to książka bez ograniczeń wiekowych, dla młodzieży i dorosłych, gdyż każdemu da do zrozumienia i skłoni do refleksji nad tym, co w życiu się liczy.

Jakie jest przesłanie "Gladioli"? Zawsze trzeba dać człowiekowi drugą szansę.

Moja ocena: 10/10

Powieść przeczytałam i zrecenzowałam dzięki
 

Fakt ten nie wpływa na moją obiektywność i ocenę przeczytanej książki





Przypominam o mojej akcji "Wróć do ukochanej książki z dzieciństwa". Więcej informacji tutaj :)