sobota, 15 kwietnia 2017

Aleksander Dumas - Hrabia Monte Christo

Tytuł: Hrabia Monte Christo
Autor: Aleksander Dumas
Liczba stron: część 1 - 704, część 2 - 622
Wydawnictwo: MG
Źródło okładki: http://www.wydawnictwomg.pl


 

Są takie powieści, które zaliczamy do klasyki literatury, które są inspiracją dla filmów, innych powieści czy sztuk teatralnych. Są  historie, które zapadają w pamięć czytelnika i zachwycają za każdym razem, kiedy się po nie sięgnie. Wreszcie są książki, które idą razem z czytelnikiem przez życie, które odkrywa się wciąż na nowo i chciałoby się tuż po lekturze rozpocząć ją od pierwszej strony. Do takich powieści zaliczam Hrabiego Monte Christo.

Edmund Dantes, w momencie w którym rozpoczyna się akcja jest szczęśliwym człowiekiem. Ma wspaniałą narzeczoną, kochającego ojca, a w perspektywie, mimo młodego wieku, stanowisko dowódcy statku. Niestety, jego szczęście nie pasuje kilku osobom i postanawiają oskarżyć go o spiskowanie. W dniu ślubu z Mercedes zostaje aresztowany, a małżeństwo nie dochodzi do skutku. Edmund trafia niesłusznie do więzienia If, w którym poznaje księdza Farię. Dzięki niemu odzyskuje sens życia oraz udaje mu się po czternastu latach uciec i zyskać pokaźny majątek, ukryty na wyspie Monte Christo. Edmund od tej nazwy przyjmuje tytuł Hrabia Monte Christo i za pomocą podstępu dowiaduje się, kto spowodował pasmo nieszczęść, które go dotknęło. Bohater postanawia wynagrodzić przyjaciół, a wrogom poprzysięga zemstę. Ci, którzy przyczynili się do jego uwięzienia, teraz mają własne rodziny, są bogatymi i poważanymi ludźmi. Edmund, nierozpoznany przez nikogo wchodzi w ich świat, staje się niemal wyrocznią w wielu sprawach, znajomość z nim staje się przez wszystkich pożądana, jest postrzegany jako człowiek, który może wszystko. 

Ta książka jest naprawdę genialna i niezwykle ciężko było mi się od niej oderwać. Ponad 1300 wciągających stron pokazujących, jak bardzo człowiek ogarnięty zemstą może się zmienić. Edmund, jako młody i zakochany marynarz był dobrym, szlachetnym człowiekiem, niepodejrzewającym nikogo o złe zamiary. Lata więzienia zmieniły go w mężczyznę, którego jedynym celem jest ukaranie dawnych znajomych. Hrabia jest teraz niezwykle inteligentny, przenikliwy, knuje zemstę z najmniejszymi szczegółami, udaje przyjaźń ze swoimi wrogami, aby wiedzieć, kiedy powinien wytoczyć najcięższe działa. 

Aleksander Dumas stworzył świetną opowieść o zemście, intrygach, miłości i przyjaźni. Nie ma w tej powieści nikogo, kto byłby kryształowo czysty, każdy skrywa tajemnice, które nie powinny nigdy ujrzeć światła dziennego. Autor pokazuje zderzenie dwóch pokoleń: winnych zniszczenia życia Edmunda Dantesa i ich potomków, którzy są nieświadomi straszliwych win ojców. Losy bohaterów ciągle się ze sobą przeplatają, a my z zaciekawieniem patrzymy na to, jak Monte Christo usiłuje odpłacić im się za doznane krzywdy. 

O tej książce można by było pisać naprawdę wiele. Ja jednak zachęcam Was do samodzielnego przeczytania tej historii, która mnie po prostu oczarowała i przeniosła do Francji z pierwszej połowy XIX wieku. Dawno nie czytałam aż tak dobrej powieści, minęło już dwa tygodnie odkąd ją skończyłam, a dalej nie potrafię wyjść z zachwytu :).

Moja ocena: 10/10

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję

środa, 12 kwietnia 2017

Mateusz Bajas - Dwie świątynie

Tytuł: Dwie światynie
Autor: Mateusz Bajas
Liczba stron: 307
Wydawnictwo: Novae Res
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl


Dwa lata temu, 10 kwietnia 2015 roku, o godzinie 19.07 wysiadłam z pociągu na dworcu Łódź Kaliska. Było to moje pierwsze spotkanie z miastem, które przyjmuje przeróżne oblicza. Wtedy jeszcze nie podejrzewałam, że stanie mi się tak bliskie i mimo konieczności kilkugodzinnej podróży będę go tak często odwiedzać. Pokochałam te miasto i z tym większą przyjemnością sięgnęłam po debiutancką powieść łodzianina, Mateusza Bajasa. 

Piotrek i Marcin, główni bohaterowie tej powieści zderzają się przypadkiem na ulicy. Pierwszy jest młodym chłopakiem, dorywczo pracującym aby wspomóc rodziców, ale jego największą pasją jest hip - hop, Marcin zaś jest świetnie wykształcony, bardzo ambitny, ma świetny pomysł na biznes, który może mu przynieść miliony. Od momentu spotkania ich droga wygląda bardzo podobnie. Piotrek wygrywa nieformalne mistrzostwa Łodzi, zdobywa nowe znajomości, zaprzyjaźnia się z Mińskim, który zaprasza go do wspólnego tworzenia. Razem zaczynają koncertować, zdobywać popularność, a pasja Piotrka w końcu przynosi mu realne zarobki. W drodze na szczyt towarzyszy mu Anka, która wiernie wspiera chłopaka w rozwijającej się karierze.

Marcin natomiast podejmuje współpracę z firmą Wanergy, zdobywa kolejne rynki lokalne, wszystko idzie wręcz idealnie, jego pomysł na biznes okazuje się strzałem w 10. Spotkanie z piękną Julią tylko potęguje jego szczęście. Zaczyna współpracę ze Skoniecznym, który razem z nim rozkręca firmę, która przynosi coraz większe zyski. Zarówni Piotrek, jak i Marcin dochodzą jednak do takiego punktu, w których ich życie ogromnie się zmienia i tylko od nich zależy, jak nim dalej pokierują.

Łódź w powieści nie jest tylko tłem wydarzeń, odgrywa bardziej istotną funkcję. Jest miejscem zderzenia nie tylko dwóch bohaterów, ale także przeróżnych ludzkich historii. Niesamowita bieda sąsiaduje z przesadnym przepychem i bogactwem. Jednym brakuje kilku złotych do spełnienia małego marzenia, inni kupują drogie alkohole i zostawiają setki złotych napiwku. To tutaj bohaterowie spacerują po ulicach, chodzą do klubów i restauracji. To w Łodzi przeżywają wzloty i upadki, które ze szczytu bolą najbardziej.

Pozornie mogłoby się wydawać, że ta książka jest taka zwyczajna, nie ma w niej nic spektakularnego. Ot, zwykłe losy biznesmena i rapera. Mateusz Bajas pokazuje nam jednak drugą stronę medalu, to że każdy sukces wiąże się nie tylko ze sławą, bogactwem i spełnieniem marzeń, ale może przynosić także wiele rozczarowania i cierpienia. Czasami trzeba odbić się od dna by znaleźć swój prawdziwy życiowy cel. Bardzo ważne w powieści są też postacie drugoplanowe, które pojawiają się w życiu bohaterów kiedy najbardziej tego potrzebują. Autor podkreśla, że dobrze mieć koło siebie drugiego człowieka, przyjaciela, a tych prawdziwych trzeba doceniać. 

Naprawdę spodobał mi się ten debiut i jestem zadowolona z faktu, że autor postanowił napisać kolejną książkę, którą na pewno postaram się przeczytać. Mateusz Bajas pisze również bloga, szczerze polecam Wam lekturę jego wpisów, TEN o synu strasznie mnie poruszył. Jeżeli macie chęć poczytać coś z mądrą obserwacją życia, to książka "Dwie świątynie" jest pozycją dla Was.

Moja opinia: 8/10

Za możliwość zrecenzowania książki serdecznie dziękuję

czwartek, 6 kwietnia 2017

Fiodor Dostojewski - Biesy

Tytuł: Biesy
Autor: Fiodor Dostojewski
Liczba stron: 670
Wydawnictwo: MG
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl


Lubię takie piękne książki jak ta. Twarda oprawa, eleganckie wydanie, idealnie pasuje do klasyki, jaką znajdziemy pomiędzy kartami. Dzisiaj będzie o powieści bardzo trudnej, ciężkiej do czytania, ale zdecydowanie wartej poświęcenia wielu godzin na wniknięcie w świat bohaterów.

Powieść Dostojewskiego w wielu momentach opiera się o filozoficzne rozważania dotyczące życia, polityki, historii, różnych ideologii, zakamarków duszy człowieka. Autor przedstawia czytelnikowi postawy ludzi z każdej klasy społecznej pokazując, że w głębi duszy jesteśmy bardzo do siebie podobni. 

W tej powieści w bohaterach skrywają się skrajne odczucia i motywy. Jedni dążą do rewolucji, przeszkadza im aktualny wygląd i ustrój państwa, chcą dużych zmian. Inni natomiast wydają się obojętnie podchodzić do polityki i jedyne o czym marzą to spokojne życie. Dostojewski umieścił tu naprawdę niezwykłe postacie: Stiepan Trofimowicz Wierchowieński i Barbara Pietrowna stanowią razem rewelacyjne połączenie. Pietrowna darzy Wierchowieńskiego uczuciem matczynym, stara się wykreować go jako człowieka niezwykle inteligentnego i pożądanego w towarzystwie. W rzeczywistości nauczyciel jej syna jest człowiekiem o niespełnionych ambicjach, często bezradnym, więc potrzebuje wsparcia w takiej silnej osobowości, jaką jest Barbara Pietrowna. Ich relacja stanowi naprawdę interesujący wgląd w życie ludzkie.

"Biesy", ze względu na trudniejszy odbiór nie porwały mnie tak mocno jak wspaniała "Zbrodnia i kara", czyli powieść, którą darzę ogromną miłością i sentymentem. Uważam jednak, że Fiodor Dostojewski należy do pisarzy, których twórczość naprawdę warto znać, gdyż nie da się obok niej przejść obojętnie, zmusza czytelnika do zastanowienia się nad sobą i swoim życiem. Szczerze polecam :)

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję


piątek, 31 marca 2017

Podsumowanie marca

Hej :)

W tym miesiącu chcę Wam zaprezentować 5 książek, które udało mi się przeczytać. Na szczęście cała piątka jest godna polecenia, w tym dwie lądują w zestawieniu najlepszych :)

1. Antoine de Saint - Exupery - Ziemia, planeta ludzi - 144 str.
2. Aleksander Dumas - Hrabia Monte Christo cz. 1 - 704 str.
3. Aleksander Dumas - Hrabia Monte Christo cz. 2 - 622 str.
4. Camilla Way - Obserwując Edie - 323 str.
5. Willam Szekspir - Koriolan - 158 str.

Zdecydowanie najlepszą książką był Hrabia Monte Christo. Piękne, dwuczęściowe wydanie od Wydawnictwa MG odkryło przede mną historię, która mnie naprawdę zachwyciła, niedługo Wam o niej napiszę :).

Co ciekawego udało Wam się przeczytać w marcu?


czwartek, 23 marca 2017

Camilla Way - Obserwując Edie

Tytuł: Obserwując Edie
Autor: Camilla Way
Liczba stron: 323
Wydawnictwo: Zysk i S - ka
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl


"Obserwując Edie" to książka, która mnie bardzo zaintrygowała. Mroczna okładka, niezmiernie zachęcające opinie czytelników na skrzydełkach, wreszcie opis określający powieść jako "oszałamiająca psychologiczna zagadka". Nie mogłam przejść obok niej obojętnie.

Heather jest przykładem dziewczyny, którą na pewno każdy z nas ma w gronie swoich znajomych. Wiecznie stoi gdzieś z boku, nie jest otoczona wianuszkiem przyjaciółek, każda impreza ją omija, bo nikt nie chce jej towarzystwa, mimo że nigdy nikomu nic nie zrobiła. Gdy poznaje Edie, popularną dziewczynę, jej życie nagle się zmienia, tak jakby dostała prezent od losu. Heather, która nie miała bliskiej przyjaciółki chce za wszelką cenę utrzymać dobre relacje z Edie, nawet kosztem pogorszenia relacji z rodzicami, którym nie podoba się sposób życia dziewczyny.

Historia jest opowiadana dwutorowo. Z jednej strony narratorką jest Heather, która opowiada czytelnikowi o tym, co było kiedyś, jak rodziła się jej przyjaźń z Edie, o pierwszej poważnej miłości Edie i o tragedii, która rozdzieliła je na tyle lat. Historię teraźniejszą opowiada druga z bohaterek, która w tym momencie jest samotną matką. Edie nie radzi sobie z wychowaniem małego dziecka, nie potrafi odnaleźć się w sytuacji, wpada w depresję. Nieoczekiwanie na jej drodze staje Heather, która deklaruje pomoc przy Mayi, obiecuje wszystkim się zająć. Heather zaczyna zajmować się córeczką Edie, ale także coraz bardziej ingeruje w sprawy dawnej przyjaciółki, tak jakby chciała odnowić tę przyjaźń.

Mogłoby się wydawać, że od początku mamy określoną sytuację: Edie jest tą skrzywdzoną, a Heather ją śledzi i osacza, tak jakby chciała jej zrobić krzywdę. Dopiero ostatnie rozdziały wyjaśniają nam powody, dla których relacja nastolatek na tyle lat została zerwana, jak bardzo można zawieść przyjaźń, czyli jedno z najpiękniejszych uczuć pomiędzy dwojgiem ludzi.

Camilla Way napisała naprawdę dobrą, poruszającą książkę, o krzywdzie, o przyjaźni, złamanych obietnicach i zawiedzionym zaufaniu. Wprowadzenie wątku pobocznego czyli sąsiadki Edie i jej osobistego dramatu jeszcze bardziej pogłębia tragizm całej historii. Nie jest to prosta książka, ale naprawdę warto poświęcić jej kilka godzin. Zdecydowanie polecam!

Moja ocena: 8,5/10

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję

poniedziałek, 20 marca 2017

Helen Fielding - Dziennik Bridget Jones. Dziecko

Tytuł: Dziennik Bridget Jones. Dziecko
Autor: Helen Fielding
Liczba stron: 298
Wydawnictwo: Zysk i S - ka
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl



Postać Bridget Jones, singielki z lekką nadwagą i talentem do wplątywania się w problemy stała się już niemal kultowa. Zdarzają się powieści reklamowane jako "historia polskiej Bridget Jones", a oryginalna bohaterka jest bliska czytelniczkom, które tak jak ona nie są idealne, ale starają sobie poukładać życie. 

W tej części Bridget Jones zachodzi w ciążę, niestety głównym problemem bohaterki jest to, kto może być ojcem. Kandydatami na ojca są Mark oraz Daniel. Aby stwierdzić, który z nich jest tym szczęśliwcem, cała trójka musi czekać aż do porodu. Obaj panowie profilaktycznie próbują wczuć się w rolę, chodzą na spotkania w szkole rodzenia oraz fundują głównej bohaterce wiele nieoczekiwanych zwrotów akcji.

Ogromnym minusem był dla mnie fakt, że ta powieść rozgrywa się pomiędzy "W pogoni za rozumem", a "Szalejąc za facetem" i wiele wydarzeń nawet w 1% nie było zaskakujących. Bridget, mimo że nadchodzi dla niej bardzo ważna i nowa życiowa rola, dalej zachowuje się tak, jak przyzwyczaiła nas do tego w poprzednich tomach. Cały czas ma swoje głupiutkie powiedzenia, zachowania, które czasami drażnią, a czasami rozbawiają do łez. 

Mam co do książek o Bridget dziwną zasadę: mimo, że nie są to książki wybitne, czasami drażni mnie infantylność bohaterki, to i tak sięgam po kolejną część. Myślę, że gdyby została wydana piąta część (co już pachniałoby tasiemcem) to i tak bym z chęcią sprawdziła, w jakie problemy tym razem wpadła Bridget Jones. Ogólnie zarówno tę powieść, jak i cały cykl chciałabym Wam polecić, myślę że są to książki idealne na każdą porę roku, aby trochę się pośmiać i odprężyć przy niezobowiązującej lekturze :).

Moja ocena: 6/10

piątek, 3 marca 2017

James Frey, Nils Johnson - Shelton - Reguły gry

Tytuł: Reguły gry
Autor: James Frey, Nils Johnson - Shelton
Liczba stron: 343
Wydawnictwo: SQN
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl


"Reguły gry" to kolejna i ostatnia już część trylogii Endgame. Ta seria była o tyle ciekawa, że dla czytelników stanowiła część większego projektu, w którym można było wygrać 250 tysięcy dolarów. Strony powieści są jednak pełne zagadkowych liczb i cytatów, które mogą naprowadzić na rozwiązanie zagadek.

Przedstawiciele starożytnych rodów ponownie stają do walki w grze. Wygrać może tylko jedna osoba, która dzięki temu może także ocalić swój lud. Część bohaterów postanawia jednak przechytrzyć Stwórców i zatrzymać Endgame bez wyłonienia zwycięzcy. Muszą nawiązać między sobą bardzo trudną nić porozumienia, zaufać osobom, które usiłowały ich zabić. 

Ostatnia część trylogii Endgame zdecydowanie najbardziej trzyma czytelnika w napięciu. Plusem staje się to, że bohaterowie stają się bardziej "ludzcy" - zamiast się wzajemnie zabijać, łączą się w grupy, którym przyświeca jeden cel. Kolejną pozytywną rzeczą, którą zaobserwowałam w tym cyklu jest fakt, że do końca nie mamy pewości, jak zakończy się gra, nikt nie staje się faworytem, nie wysuwa na prowadzenie. Bohaterowie podróżują po świecie, walczą z czasem, poszukują sojuszników. Możemy ich coraz lepiej poznać (chociaż do niektórych nie ma co się przywiązywać), dowiedzieć się, jakimi wartościami się kierują. 

Jeżeli jeszcze nie znacie cyklu Endgame, to naprawdę szczerze mogę Wam go polecić. Momentami nie jest porywający, lekko nuży, ale gdy akcja się rozkręci, to ciężko jest się oderwać od kolejnych rozdziałów. Pozostaje tylko niedosyt, bo pewne kwestie zostały poruszone zbyt ogólnie, a bohaterowie, których polubiłam zostali za szybko uśmierceni. Mimo drobnych niedociągnięć jestem na tak :). 

Moja ocena: 7/10

Za możliwość zrecenzowania książki serdecznie dziękuję


wtorek, 28 lutego 2017

Podsumowanie lutego

Jak to dobrze, że luty już się kończy i nadchodzi marzec :). Uwielbiam ten miesiąc, bo kojarzy mi się z samymi dobrymi wydarzeniami i powoli widać nadchodzącą wiosnę, która jest moją ulubioną porą roku. 

W lutym przeczytałam następujące książki:

1. Fiodor Dostojewski - Biesy - 670 str.
2. James Frey, Nils Johnson - Shelton - Reguły gry - 343 str.
3. Samantha Shannon - Zakon mimów - 532 str.
4. Elizabeth Craft, Shea Olsen - Flower. Jak kwiat - 332 str.

Nie ma w tym zestawieniu książki, która wywołałaby we mnie efekt WOW, a najsłabszą niestety była "Flower. Jak kwiat".

Jak Wam minął luty? Jaka książka Was totalnie oczarowała, a jaka rozczarowała?


piątek, 17 lutego 2017

Shari Lapena - Para zza ściany

Tytuł: Para zza ściany
Autor: Shari Lapena
Liczba stron: 333
Wydawnictwo: Zysk i S - ka
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl

Para zza ściany to książka, którą pierwotnie planowałam przeczytać dopiero w lutym. Gdy dotarła do mnie przesyłka, z ciekawości przeczytałam pierwszą stronę i zanim się obejrzałam, byłam już na 30. Drugie podejście do tej powieści zakończyło się prawie skończeniem całości, więc powinna być to najlepsza rekomendacja :)

Shari Lapena przedstawia nam pozornie szczęśliwe, młode małżeństwo. Anne i Marco są rodzicami półrocznej Cory, która jest oczkiem w głowie całej rodziny. Pewnego wieczoru wybierają się na przyjęcie urodzinowe do sąsiadów, a dziecko postanawiają zostawić z nianią. W ostatniej chwili opiekunka rezygnuje, gospodarze nie życzą sobie obecności dziecka, więc małżeństwo postanawia zostawić je w domu i zaglądać do córeczki co pół godziny. Podczas zakrapianego przyjęcia Marco flirtuje z sąsiadką, co bardzo nie podoba się jego żonie. Po powrocie do domu okazuje się, że Cora zniknęła. W domu pojawia się detektyw Rasbach, który od razu zaczyna bacznie obserwować małżeństwo. Pod domem Marco i Anne czają się też dziennikarze, którzy także zdają się czyhać na każdy ich błąd.

Z każdym kolejnym rozdziałem dowiadujemy się o bohaterach czegoś nowego. Depresja Anne, domniemany romans jej męża z sąsiadką, skomplikowane relacje Marco i rodziców Anne zwracają uwagę śledczych, którzy podejrzewają o porwanie Cory jej najbliższych. Autorka odkrywa przed nami najciemniejsze zakątki ludzkiej natury, pokazuje co jest w stanie zrobić człowiek dla własnej korzyści. 

O tym, kto jest odpowiedzialny za zniknięcie Cory dowiadujemy się mniej więcej w połowie powieści, ale mimo to obserwowanie, jak dochodzi do tego reszta bohaterów jest prawdziwą przyjemnością. Ostatnia scena wbiła mnie w fotel, pozostawiła w stanie wielkiego WOW, miałam ciarki i byłam zachwycona tym, jak autorka zakończyła tę powieść. Jest to jednak nieco otwarte zakończenie i dodatkowe 10 - 15 stron epilogu mogłoby być bardzo interesujące.

Mimo, że to dopiero początek roku, ta powieść jest mocną kandydatką do czołówki najlepszych książek przeczytanych w 2017 roku. Jestem tym bardziej zaskoczona, gdyż jest to debiut. Mam nadzieję, że Shari Lapena nie poprzestanie na jednej powieści i już niedługo będę mogła poznać równie wciągającą historię.

Moja ocena: 9/10

Za możliwość zrecenzowania książki dziękuję


wtorek, 14 lutego 2017

Elizabeth Craft, Shea Olsen - Flower. Jak kwiat

Tytuł: Flower. Jak kwiat
Autor: Elizabeth Craft, Shea Olsen
Liczba stron: 332
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl


Premiera: 15.02

Z okazji Walentynek chciałam napisać wpis o najpiękniejszych historiach miłosnych, ale zdecydowałam się jednak opublikować moją opinię o Flower. Jak kwiat, czyli (jak możemy wyczytać z okładki) współczesnej historii Kopciuszka.

Charlotte ma w życiu jeden cel: nigdy nie pójdzie śladami babci, matki i siostry i nie zajdzie w nastoletnią ciążę. Najważniejsza będzie kariera, budowanie pozycji, a dopiero później zakładanie rodziny. Gdy pewnego dnia do kwiaciarni, w której pracuje wchodzi tajemniczy chłopak, wszystko się zmienia. Tate bardzo intryguje dziewczynę, sprawia że zaczyna o nim dużo myśleć. 

Obawiałam się po tej książce czegoś typu: ona - raczej spokojna, marząca o wielkiej miłości. On - niegrzeczny chłopak/gwiazda muzyki/ktoś z wielką tajemnicą. Ona przy nim nabiera odwagi, otwiera się na nowe doświadczenia. On łagodnieje, a dla swojej księżniczki zrobi wszystko. Jeszcze oczywiście najlepszy przyjaciel - gej, chociaż akurat postać Carlosa bardzo polubiłam i szkoda, że autorki poświęciły mu mało miejsca. Z pewnością znacie takie powieści, gdyż niejednokrotnie pojawiały się na rynku wydawniczym takie kalki, w których było wiadomo co bohaterowie zrobią czy powiedzą.

W przypadku tej powieści też kilka razy czułam się, jakbym to już znała, ale zaskoczyła mnie postać głównego bohatera. Tate nie jest chłopakiem, w którym można się zakochać. Irytował mnie swoim zachowaniem wobec zakochanej w nim Charlotte. Ciągle ją od siebie odpychał, nie chciał porozmawiać i wyjawić, co jest przyczyną jego zachowania. Ciągle miałam nadzieję, że dziewczyna w końcu się opamięta, ale ona trwała w swoim stanie. Z drugiej strony, bohaterka jest dziewczęco naiwna, miłość przesłania jej wszystkie obawy i złe doświadczenia, które dotykały kobiety w jej rodzinie. Jeszcze jedną rzeczą, która raziła mnie w oczy był fakt, że Charlotte, która tak bardzo chciała być niezależna, nagle bez sprzeciwu godzi się na to, że Tate kupuje jej bardzo drogie prezenty.

Ta książka jest odskocznią od ambitnej literatury, ale należy do grupy powieści, które zapomina się kilka dni po przeczytaniu. Lekkie czytadło, które czasami jest nam potrzebne, aby trochę odpocząć od czegoś ciężkiego. 

Moja ocena: 5/10

Za możliwość zrecenzowania bardzo dziękuję

Kochani, z okazji Walentynek, życzę Wam, żeby Wasze historie miłosne były jak najpiękniejsze, opierały się na wzajemnym szacunku i zaufaniu, abyście znaleźli kogoś, z kim będziecie po prostu szczęśliwi przez 365 dni w roku :)

czwartek, 9 lutego 2017

Anthea Turner - Perfekcyjna Pani Domu. Przyjęcia z klasą

Tytuł: Perfekcyjna Pani Domu. Przyjęcia z klasą
Autor: Anthea Turner
Liczba stron: 155
Wydawnictwo: FILO
Źródło okładki: http://www.empik.com


Od kilku lat panuje moda na bycie perfekcyjną panią domu. Promowane są kobiety, idealnie umalowane, pięknie uczesane, których domy lśnią czystością, bezbłędnie przechodzą "test białej rękawiczki", a organizowane przez nie przyjęcia owocują niezapomnianymi wrażeniami i niezwykłymi doznaniami kulinarnymi. 

Książka zawiera wiele interesujących przepisów na proste potrawy i desery. Skomponowane są z produktów, które bez problemu możemy znaleźć w każdym większym sklepie, więc jest to dla mnie ogromnym plusem, że nie są to składniki ciężko dostępne. Z pewnością będę z niej korzystać podczas przygotowania debiutanckich potraw. Bardzo dobrym pomysłem jest też zebranie podstawowych, uniwersalnych rad dotyczących każdego rodzaju przyjęcia w pierwszym rozdziale. 

Niestety, perfekcyjna pani domu wcale nie jest taka perfekcyjna. Bardzo często Anthea Turner sugeruje, że dobrze by było kupić w sklepie jakiś gotowy tort czy ciasto, nie mówiąc już o gotowych daniach. Trochę mi to zgrzyta z wizją perfekcyjnie zorganizowanej kobiety, która wszystko powinna mieć dopięte na ostatni guzik. Ok, ciężko jest być idealną, ale spodziewałabym się raczej jakichś konkretnych tricków, np. dotyczących organizacji przygotowywania przyjęcia i gotowania, tak aby maksymalnie skrócić czas, który na to poświęcimy. Bardzo często zdarza się też autorce powtarzać swoje rady. Jeżeli czytamy ten poradnik wybiórczo, to nie przeszkadza to za bardzo, ale ja czytałam go rozdział po rozdziale i zdublowane porady zaczęły irytować. 

Podsumowując, "Perfekcyjna Pani Domu. Przyjęcia z klasą" to bardzo ładnie wydana pozycja, z garścią przydatnych porad dotyczących organizacji aż 12 typów przyjęć. Niestety, tak jak wspomniałam, jest w tej książce trochę niedociągnięć, przez co nie jestem w pełni usatysfakcjonowana. 

poniedziałek, 6 lutego 2017

Wilkie Collins - Córki niczyje

Tytuł: Córki niczyje
Autor: Wilkie Collins
Liczba stron: 768
Wydawnictwo: MG
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl




Ostatnio postanowiłam przenieść się (oczywiście tylko czytelniczo :)) do połowy XIX wieku. To właśnie w tym czasie została osadzona powieść autora, którego do tej pory jeszcze nie znałam, ale po lekturze tej książki z ogromnym zainteresowaniem przyjrzę się jego twórczości. 

Magdalen i Nora Vanstone żyją w szczęśliwej, kochającej się rodzinie. Nic im nie brakuje, Magdalen szykuje się nawet do ślubu z ukochanym mężczyzną, bierze udział w przedstawieniu, podczas którego dziewczyna otrzymuje wiele pochwał dotyczących jej umiejętności aktorskich. Wszystko toczyłoby się idealnie, gdyby nie nagły list, który zaburzył rodzinną idyllę. Ponadto, podróżujący ojciec ginie w wypadku, a matka umiera kilka dni po nim. Ostatecznym ciosem dla sierot staje się fakt, że tak naprawdę były nieślubnymi córkami swoich rodziców, a sprawy testamentu nie zostały jeszcze uregulowane. Całość majątku przechodzi w ręce ich wuja, który od lat żył w konflikcie z ich ojcem. Nora postanawia poddać się losowi i zacząć zarabiać na utrzymanie, Magdalen natomiast chce walczyć o majątek, który im się należy. Pomaga jej w tym daleki kuzyn matki, kapitan Wragge, który specjalizuje się w drobnych oszustwach. 

Historia sióstr Vanstone wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Akcja toczy się powoli, ale pozwala to wczuwać się w życie bohaterów, zrozumieć sytuację, w jakiej się znalazły, bez prawa do niczego, nawet do nazwiska. Dziewczęta, mimo że są siostrami są skrajnie różne. Starsza Nora jest bardzo rozważna, kilkanaście razy coś przemyśli, zanim podejmie działanie. Magdalen działa pod wpływem impulsu, postanawia wykorzystywać swoje umiejętności, urodę i spryt aby osiągnąć cel. Dziewczyna nie czeka biernie na to, co przyniesie jej życie, ona czerpie całymi garściami. Bardzo polubiłam tą bohaterkę, która nieco nie pasuje do swoich czasów. Ciekawą postacią jest także pani Lecount, gospodyni i opiekunka Noela Vanstone, aktualnego dysponenta majątku panien Vanstone, który jest niezmiernym skąpcem. Pani Lecount stara się za wszelką cenę obronić swojego chlebodawcę przed intrygami, jaki zasadzają na niego Magdalen i kapitan Wragge. Starcie tych bohaterów jest rewelacyjnie skonstruowane, aż chce się dalej czytać :).

Mimo sporej objętości, książka ani na chwilę się nie nudzi, z zainteresowaniem poznawałam kolejne intrygi bohaterów. Autor nakreślił bardzo ciekawy obraz społeczeństwa i sprzeczności, jakie w nim występują. Pokazuje sytuację kobiet, które nie ze swojej winy zostały wyrzucone z domu w którym się wychowały i przeżyły najlepsze chwile. 

"Córki niczyje" to powieść z którą spędziłam kilka wieczorów, ale zdecydowanie warto jest poznać tę historię. Naprawdę szczerze Wam polecam :).

Moja ocena: 8,5/10

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję


Przypominam o KONKURSIE :)

piątek, 3 lutego 2017

Krzysztof Piskorski - Czterdzieści i cztery

Tytuł: Czterdzieści i cztery
Autor: Krzysztof Piskorski
Liczba stron: 545
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl


Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o książce, którą przeczytałam jeszcze w poprzednim roku, ale nie miałam jakoś weny do opisania jej na blogu. Długo czekała na swoją kolej, tak jak ja długo czekałam, aż trafię na takiego świetnego autora, który sprawi, że podczas lektury prawie przegapię swoją stację :).

Krzysztof Piskorski przedstawia niezwykłą wizję Europy z połowy XIX wieku - wiele równoległych światów, obce stworzenia, które pojawiają się w nieoczekiwanych momentach, a to wszystko w tle wojny targającej kontynentem. Połączenie fantastyki i historii sprawił, że tę książkę wręcz się pochłania. 

Eliza Żmijewska - główna bohaterka tej powieści jest potomkinią rodu Żmijów. Kobieta jest nieustraszona, staje do walki ramię w ramię z mężczyznami, podejmuje przedrzeć się do Londynu, aby wykonać wyrok na zdrajcy powstania, w którym zginęła jej przyjaciółka, Emilia Plater. Konrad Załuski, bogaty emigrant i wynalazca, mimo obietnic nie wsparł powstania. Eliza Żmijewska wyrusza w podróż, w której towarzyszy jej dwie niecodzienne postacie: tetygon Xa'ru czyli stworzenie przypominające gigantycznego pasikonika oraz Thomas Mitchell, a raczej tylko jego głowa, która służy pannie Żmijewskiej wieloma dobrymi radami. 

W powieści zaznaczony jest wątek słynnego konfliktu Juliusza Słowackiego i Adama Mickiewicza. Dwóch największych poetów ściera się ze sobą bardzo często, gdyż prezentują odmienny światopogląd. Przedstawienie przez Piskorskiego wizji losów prawdziwych osób uatrakcyjnia tę powieść. Dodatkowo autor wplata w akcję fragmenty dzieł poetyckich, częściowo przez siebie zmodyfikowanych tak, aby pasowały do wykreowanego przez niego świata. 

"Czterdzieści i cztery" jest książką, w którą dosyć długo się wciągałam, gdyż wymaga skupienia, ale po poznaniu większości bohaterów byłam już maksymalnie zainteresowana tym, co będzie dalej. Pomieszanie świata prawdziwego i fikcyjnego mobilizuje do głębszego spojrzenia w historię, przeanalizowania wydarzeń zamieszczonych w książce i sprawdzenie, jak bardzo Krzysztofa Piskorskiego poniosły oczy wyobraźni. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora, ale jestem wręcz przekonana, że jeszcze po jego powieści sięgnę.

Moja ocena: 8/10

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję

Przypominam o KONKURSIE :)

wtorek, 31 stycznia 2017

Podsumowanie stycznia + KONKURS!

Hejka :)


Wiem, że często to powtarzam, ale strasznie szybko minął mi ten miesiąc. Mimo przejściowych problemów, były to dobre dni, gdyż pomyślnie udało mi się zakończyć trwający 1,5 roku kurs gastronomiczny, który wzbudził we mnie zamiłowanie do gotowania i tworzenia różnych smakołyków :). Udaje mi się w krótkim czasie i z kilku składników stworzyć dużo dobrego jedzonka, co daje mi mnóstwo radości :). Dzisiaj chcę Wam przedstawić 6 książek, które przeczytałam w styczniu:

1. Anthea Turner - Perfekcyjna Pani Domu. Przyjęcia z klasą - 155 str.
2. Joanna M. Chmielewska - Pod Wędrownym Aniołem - 301 str.
3. Wilkie Collins - Córki niczyje - 768 str.
4. S. J. Kincaid - Diabolika - 412 str.
5. Helen Fielding - Dziennik Bridget Jones. Dziecko - 298 str.
6. Shari Lapena - Para zza ściany - 333 str.

Najlepsze książki to zdecydowanie Para zza ściany oraz Córki niczyje, Diabolika też okazała się wciągającą pozycją. Nie jestem za to zadowolona z poradnika Anthei Turner, ale dokładniej napiszę Wam o tym już niedługo.

Kochani, wspólnie z serwisem Fiszkoteka.pl proponuję Wam konkurs. Nagrodą jest trzymiesięczny dostęp do trzech dowolnych kursów oferowanych przez Fiszkotekę. 
Pytanie konkursowe: jaki jest Twój sposób na zmobilizowanie się do spełniania postanowień noworocznych? Koniecznie w komentarzu zostawcie również adres e - mail. 
Konkurs trwa od dzisiaj do 7 lutego, 8 lutego przekażę Wam wyniki, a osoba, która poda najciekawszy sposób dostanie ode mnie dodatkowo maila. Będzie mi bardzo miło, jeżeli przekażecie informację o konkursie dalej :).

Oczywiście wygrała Justyna, gratuluję :)

środa, 25 stycznia 2017

S. J. Kincaid - Diabolika

Tytuł: Diabolika
Autor: S. J. Kincaid
Liczba stron: 412
Wydawnictwo: Otwarte
Źródło okładki: http://www.znak.com.pl


Premiera: 15.02



Ostatnio jakoś mało sięgałam po typowe młodzieżówki, mimo że bardzo lubię ten gatunek. Zazwyczaj takie powieści są wciągające, ale nie spodziewałam się, że twórczość S. J. Kincaid aż tak mnie porwie :).

Diaboliki są istotami wyglądającymi jak ludzie, ale zaprogramowane jako pozbawione uczuć zabójcy. Ich głównym zadaniem jest chronić jedną, konkretną osobę, której zostały przypisane. Nadludzka siła, umiejętności walki idealnie sprawdzają się w przypadku niebezpieczeństwa. Rodzina Impirianów, do której trafiła opiekunka ich córki - Nemezis, nie należy do faworytów cesarza. Ich poglądy, oparte na kulcie nauki nie przypadły do gustu władcy i jego sprzymierzeńcom, dlatego senator Impirian jest pod szczególną obserwacją. Cesarz żąda, aby jego jedyna córka stawiła się na dworze, co od razu wzbudza podejrzenia rodziny Impirian. Wskutek spisku na dwór cesarza trafia Nemezis, podająca się za Sydonię Impirian. 

Autorka przedstawia bardzo ważny wątek, w którym polityka zderza się z nauką. Cesarz nie chce pozwolić poddanym na rozwój intelektualny, chce aby dalej pozostali mu ślepo wierni. Z drugiej strony, technika w powieści jest bardzo rozwinięta. Dowolnie można modyfikować swój wygląd, wszelkie rany zaraz leczą medboty, można komunikować się w wirtualnym świecie poprzez awatary. 

Bohaterowie to bardzo mocna strona tej powieści. Nemezis - diabolika, która nie umie kochać, nie doświadczyła w swoim życiu bliskości. Pomijając Sydonię, która traktuje ją jak członka rodziny, Nemezis nie ma przyjaciół, nie ma na kim się oprzeć. Jej celem jest za wszelką cenę chronić jedyną potomkinię rodu Impirianów.  Sydonia zyskuje ogromną sympatię swoim podejściem do istoty, która jej służy. Nie zgadza się na podkreślanie ich różnic, na to, aby Nemezis chociaż przez chwilę czuła się gorsza. Wreszcie cesarz, jego matka i bratanek czyli ród Domitrianów. Nestorka rodziny - gotowa zamordować nawet własne dzieci, cesarz - bez mrugnięcia okiem usuwający przeszkody na drodze do pełnej władzy i szalony Tyrus. Każde z nich jest bardzo ciekawą osobowością, autorka nie stworzyła dwóch takich samych postaci. Bohaterowie mają swoje indywidualne cechy, ciągle nas zaskakują.

Książka jest przepełniona zwrotami akcji. Gdy wydaje nam się, że losy bohaterów są przesądzone, nagle zjawia się ktoś, kto ratuje ich z opresji. Gdy kogoś polubimy, za chwilę autorka tak pokieruje akcją, że zaczynamy czuć nienawiść do danej postaci. Wydarzenia nie są jednak chaotyczne, wszystko jest ze sobą dosyć spójne. Do samego końca ciężko jest określić, jak tak naprawdę zakończy się ta opowieść i za to autorka ma u mnie ogromnego plusa :).

Jesteście ciekawi tej książki? Zachęcam do dołączenia na Facebooku do wydarzenia Poznaj diabolikę Nemezis, gdzie możecie dowiedzieć się więcej o powieści, a także wygrać przedpremierowe egzemplarze :)

Moja ocena: 8,5/10

Za możliwość przedpremierowego zrecenzowania książki dziękuję

niedziela, 22 stycznia 2017

Elżbieta Cherezińska - Królowa

Tytuł: Królowa
Autor: Elżbieta Cherezińska
Liczba stron: 573
Wydawnictwo: Zysk i S - ka
Źródło okładki: http://www.empik.com


"Królowa" to kontynuacja "Hardej" czyli powieści o córce Mieszka I, Świętosławie. Jest to jedna z bardziej zagadkowych postaci historycznych, dlatego też (tak jak wspomniałam we wcześniejszym wpisie o "Hardej"), nie traktuję tej powieści jako źródła historycznego, a raczej powieść inspirowaną historią. Elżbiecie Cherezińskiej te inspiracje wychodzą naprawdę świetnie, więc mimo, że "Królowa" jest minimalnie słabsza, to obie części o Świętosławie trafiły na listę najlepszych książek przeczytanych w ubiegłym roku. 

W tej części poznajemy dalsze losy królowej Świętosławy, uczestniczymy w walecznych bitwach, podczas których trup ściele się gęsto. Sojusze są zawiązywane, ale jeszcze szybciej łamane, akcja prze bardzo szybko do przodu. Nic dziwnego, bo opisane wydarzenia rozgrywają się na przestrzeni ponad 20 lat, a wszystkie są warte opisania. 

Autorka trochę bliżej przedstawiła nam losy Bolesława, brata Świętosławy i jego drogę do zdobywania władzy. Jest przebiegły, zawiązuje sojusze, śmiało kroczy do walki. Wzorem ojca marzy o silnym kraju, z którym wszyscy będą się liczyć i będą drżeć przed jego władcą. Wszystko krąży wobec politycznej gry, w której bardzo mało osób może być wygranymi. Wystarczy jedno wydarzenie, śmierć władcy i wszystko zmienia się o 180 stopni. Nigdy nie można być pewnym jutra.

W tej części możemy zaobserwować także wydarzenia kształtujące nowych władców - synów Świętosławy. Harald i Knut muszą zawalczyć o swoją pozycję, pokazać, że są potomkami Królowej - Piastówny, która swoją siłą psychiczną, przebiegłością i mądrością przewyższała niejednego mężczyznę. Świętosława nie chciała zostać jedynie gwarantką sojuszu - ona chciała zostać królową i tego właśnie dokonała.

Zarówno pierwsza, jak i druga część opowieści o Hardej są na podobnym poziomie, ale jednak w "Królowej" autorka nieco przedobrzyła. Są momenty, w których zastanawiałam się, czy nadal czytam powieść autorstwa jednej z ulubionych autorek, czy po prostu wkradł się chochlik i ktoś dopisał bezsensowną scenę. Poważni władcy zaczynają prowadzić absurdalne rozmowy, na szczęście takie sytuacje zdarzają się rzadko i nie zaważyło to bardzo mocno na odbiorze całej książki. 

Ogólnie, "Harda" i "Królowa" są dla mnie całością, dlatego jeżeli jesteście zainteresowani, to koniecznie sięgnijcie najpierw po "Hardą". Cechą charakterystyczną dla mojej "znajomości" z autorką jest to, że każda jej książka wciąga mnie do granic możliwości. Nie inaczej było też z opisywaną powieścią, blisko 600 stron wręcz pochłonęłam, a jest to chyba najlepszą rekomendacją :)

czwartek, 19 stycznia 2017

Joanna M. Chmielewska - Pod Wędrownym Aniołem

Tytuł: Pod Wędrownym Aniołem
Autor: Joanna M. Chmielewska
Liczba stron: 301
Wydawnictwo: MG
Źródło okładki: http://www.empik.com



Joanna M. Chmielewska jest autorką, której twórczość poznałam dopiero niedawno. Widziałam pozytywne recenzje na blogach, ale przy takiej ilości książek na rynku wydawniczym ciężko jest zabrać się za wszystko, zwłaszcza, że czytam aktualnie 2 - 3 razy mniej książek miesięcznie niż kiedyś. 

Autorka, która wcale nie napisała Lesia (jak myśli wiele osób zaczepiających ją na targach i spotkaniach autorskich) opisuje swoje życiowe perypetie. Wydarzenia, w których bierze udział, niezwykli ludzie których spotyka tuż za płotem, czy wreszcie słynni twórcy, którzy tak jak ona uwielbiali Szklarską Porębę zasługują na choćby kilka kart tej książki. Joanna M. Chmielewska podąża losami osób, których nigdy nie spotkała, ale bardzo ją fascynują. Nie będę ukrywać, że będę wyszukiwała nazwiska twórców, których opisała i z pewnością poznam ich szerszą biografię.

Joanna M. Chmielewska napisała najlepszy przewodnik po Szklarskiej Porębie, jaki mógł się ukazać na rynku wydawniczym. Czytając o pięknie i magii tego miejsca, aż chciałoby się rzucić wszystko i tam pojechać :). Szklarska Poręba znalazła się na mojej liście miejsc do odwiedzenia i mam nadzieję, że w tym roku mi się to uda.

Fakt, ta książka nie wciągnie nas porywającą akcją, nie zaprze tchu w piersiach. Pokazuje jednak, na przykładzie prostej, normalnej rodziny z sąsiedztwa, że warto walczyć o swoje marzenia. Nie wszystko ułoży się od razu perfekcyjnie, mogą mnożyć się problemy, ale tak jak rodzina Chmielewskich, trzeba walczyć razem. Bohaterowie pomagają sobie nawzajem, są swoim wsparciem w każdym momencie. To jest chyba najważniejsze przesłanie tej książki, aby być razem bez względu na wszystko, a nasze marzenia będą mogły się przy naszej drobnej pomocy spełnić. 

Moja ocena: 6,5/10

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję




poniedziałek, 16 stycznia 2017

Moje plany na 2017 rok

Hej!

Podobno dzisiaj jest najbardziej depresyjny dzień w roku. Czas, w którym uświadamiamy sobie, że święta minęły, portfele są oczyszczone z gotówki, a noworoczne postanowienia okazują się skazane na porażkę. Celowo tytuł tego posta to "Moje plany", gdyż częściowo są to rzeczy, które zaczęłam praktykować już w 2016 roku, a nadchodzące miesiące mają być przedłużeniem moich postanowień.

1. Dbanie o regularne ćwiczenia.
Jeżeli czytaliście mój post dotyczący najlepszych książek przeczytanych w 2016 roku, zapewne wiecie, że miniony rok minął mi pod znakiem walki z wagą. Udało mi się zrzucić kilka nadprogramowych kilogramów, poczułam się lepiej we własnej skórze. Napisałam, że była to walka, bo wielokrotnie poddawałam się, nie potrafiłam zmobilizować się do zdrowszej diety i ćwiczeń. Od kilku miesięcy, dzięki Marcie z bloga Codziennie Fit zaczęłam przykładać większą wagę do swojego życia. Dobrze ćwiczy mi się z jej filmikami, nie jest rozdmuchaną gwiazdą, a zwykłą dziewczyną, z którą łatwiej jest mi się utożsamić i "dogadać". 

2. Picie większej ilości wody
Picie dużej ilości wody jest związane z poprzednim punktem, czyli dbaniem o ćwiczenia i o swoje zdrowie. Odpowiednio nawodniony organizm lepiej, efektywniej pracuje, skóra staje się bardziej nawilżona. Kolejnym pozytywnym aspektem picia wody jest to, że zmniejsza się apetyt, zwłaszcza na słodycze. Moim sposobem na pamiętanie o piciu wody jest postawienie butelki 1,5 l na biurku i popijanie podczas pracy przy komputerze, rozmów telefonicznych i innych momentów, kiedy siedzę przy biurku. 

3. Dbanie o piękno
Nie jestem zwolenniczką tekstu "Nowy Rok - nowa ja", bo staram się być lepszą wersją siebie każdego dnia. Zachwycający wygląd to nie tylko piękny makijaż, ale przede wszystkim dbanie o to, aby nawet bez warstw "upiększaczy" wyglądać promiennie. Pomagają w tym produkty do pielęgnacji, których zawsze zapominam użyć. W ostatnim czasie postanowiłam to zmienić i na szafce nocnej stoi podręczne pudełko z podstawowymi produktami do pielęgnacji: pomadka ochronna, krem do twarzy na noc, balsam do ciała, krem do rąk i krem do stóp. Dzięki temu, że mam te kosmetyki tuż przy łóżku, zazwyczaj pamiętam wieczorem o tym, żeby ich użyć. Regularne stosowanie się opłaca i w końcu nie mam spękanych ust i przesuszonych dłoni. Mobilizuję się także do tego, aby przed każdym myciem włosów nakładać na nie olej kokosowy, a po myciu dobrą nawilżającą maskę. Pisałam kiedyś o tym, że mam problem z wypadającymi włosami, zaczęłam więc pić skrzyp i pokrzywę i dały naprawdę super efekty w postaci mniejszej liczby wypadających włosów i zdecydowanym przyrostem "baby hair". 

4. Nauka słówek
Gdy przygotowywałam się do matury z języka angielskiego moja nauczycielka powiedziała mi, że moim głównym problemem jest strach przed mówieniem w obcym języku i to, że poszczególne słówka mi "uciekają". Od tego czasu, pomijając zajęcia na studiach, które z angielskim miały bardzo mało wspólnego, nie miałam kontaktu z tym językiem i coraz częściej zauważam, że nie pamiętam nawet prostych słówek. Postanowiłam więc zmobilizować się do tego, aby powtarzać sobie słownictwo, tak aby nie czuć strachu, gdy nadejdzie konieczność rozmowy po angielsku. W moim postanowieniu wspiera mnie Fiszkoteka, czyli portal służący do nauki słówek. Fajny, przejrzysty, z ogromną bazą słownictwa i podpowiedziami wymowy. 

5. Blog
Bardzo chciałabym wrócić do częstszego publikowania postów. Aktualnie na recenzję czeka kilka interesujących książek, chciałabym pisać też o innych rzeczach niż książki (ale na pewno nie o kosmetykach, bo wiem, że był to ogromny niewypał). Na pewno będę szykowała dla Was konkurs, mam nadzieję, że weźmiecie w nim udział, bo nagrodą jest pomoc w realizacji jednego z popularniejszych noworocznych postanowień :). 

Co u Was? :)

niedziela, 1 stycznia 2017

Amie Kaufman, Meagan Spooner - W sercu światła

Tytuł: W sercu światła
Autor: Amie Kaufman, Meagan Spooner
Liczba stron: 372
Wydawnictwo: Otwarte
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl



"W sercu światła" to ostatnia część serii autorstwa Amie Kaufman i Meagan Spooner. Autorki powoli nakreślały atmosferę panującą na planetach, relacje zachodzące między ludźmi oraz stosunek do Rodericka LaRoux, który nieźle namieszał w życiu wszystkich bohaterów.

Sofii pozostaje w życiu jeden cel: zabić najważniejszą osobę w galaktyce. Roderick La Roux przyczynił się bowiem do śmierci jej ojca, więc dziewczyna pragnie zemsty. Na jej drodze staje Gideon - genialny haker, który chce ujawnić światu wszystkie grzechy i przekręty korporacji kierowanej przez Rodericka. Tych dwoje bardzo szybko zaczyna łączyć dosyć dziwna więź: z jednej strony iskrzy, z drugiej mają do siebie pewien dystans, pragną się nawzajem wykorzystać w walce przeciwko La Roux Industries. Nie ufają sobie, ale jednocześnie są gotowi pomagać, nawet z narażeniem własnego życia. 

Tak jak w dwóch poprzednich częściach, pojawia się wątek uczuciowy pomiędzy głównymi bohaterami. Sofia i Gideon próbują zahamować rodzące się uczucie. Stawiają na pierwszym miejscu zniszczenie potęgi La Roux, własne dobro spychając na drugi plan. Oboje kryją jednak mnóstwo tajemnic, które nie mogą wyjść na światło dzienne.

Tradycyjnie, akcja rozgrywa się wokół dwojga młodych ludzi, którzy pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego. W trzecim tomie spotykają się Lilac i Tarver z pierwszej części, Lee i Flynn z "W spojrzeniu wroga" i nowi bohaterowie, Sonia i Gideon. Autorki odkrywają ich wzajemne powiązania i muszę przyznać, że całkiem zgrabnie udało się połączyć losy wszystkich postaci w spójną całość.
Ta seria jest trylogią, autorki ładnie zamknęły temat więc nie można spodziewać się kolejnych tomów. W przygotowaniu są za to inne powieści, którym z ogromną chęcią się przyjrzę. Ogólnie całą serię Starbound mogę Wam polecić, zwłaszcza tym, którzy lubią fantastyczne klimaty.

Moja ocena: 7/10

Za możliwość przedpremierowego przeczytania książki serdecznie dziękuję