poniedziałek, 19 sierpnia 2013

C.S.Lewis - Dopóki mamy twarze

Tytuł: Dopóki mamy twarze
Autor: C.S.Lewis
Liczba stron: 359
Wydawnictwo: Esprit
Źródło okładki: http://lubimyczytac.pl/



O mojej sympatii do C.S.Lewisa zadecydowały jego dwa dzieła, konkretnie "Koniec człowieczeństwa" i "Zaskoczony radością". Póki co skupiam się na poznawaniu twórczości autora od strony książek poświęconych trudniejszej tematyce, przeznaczonych dla ludzi nieco starszych od odbiorców "Opowieści z Narnii". Teraz przyszła kolej na ostatnią książkę Lewisa skierowaną właśnie do dorosłych, czyli "Dopóki mamy twarze". 

Do powieści przyciąga już świetna okładka, przedstawiająca młodą kobietę. Tajemniczą i zamyśloną. Zapowiedź tajemniczości i symboliki, która w książce wzrasta na bardzo wysoki poziom. Treść nawiązuje bowiem do mitologii, a muszę przyznać, że lubię zaczytywać się w opisach wierzeń w dawnych czasach.

Pewien król miał dwie córki - piękną Rediwal i brzydką Orual. Owocem drugiego, bardzo krótkiego małżeństwa jest córka Istra, dziewczynka, która jest traktowana jak bogini - proszona jest o błogosławieństwa i spotkania z chorymi i cierpiącymi. Między nią, Orual i ich nauczycielem Lisem zawiązuje się piękna relacja, polegająca na wzajemnym oddaniu, opiece i miłości. Przychodzi jednak czas okrutnej rozłąki - bogowie upominają się o ofiarę, którą musi być Istra...

Orual jest bardzo dobrze opisaną, ciekawą bohaterką, którą wciąż targają sprzeczne emocje. Mimo, że jest córką króla, posiadającą służbę, gotową na jej każde zawołanie, nie jest rozpuszczoną, bezwartościową dziewczyną. Bardzo kontrastuje z Rediwal, która wydaje się czytelnikowi pusta, niezdolna do podejmowania samodzielnych i przede wszystkim mądrych decyzji. Orual jest stanowcza, umie wykorzystywać władzę i nabyte umiejętności dla swoich własnych korzyści i dla dobra kraju, nad którym sprawuje pieczę. Zdaje sobie sprawę z własnej brzydoty, dlatego też decyduje się na zakrycie twarzy welonem tak, aby nikt nie mógł oglądać jej oblicza. Z roku na rok bohaterka coraz bardziej tłamsi swoje uczucia, ale cierpienie i poczucie krzywdy wyrządzonej przez bogów jest w niej wciąż żywe. 

"Dopóki mamy twarze" to opowieść, w której piękno zderza się z brzydotą, dobro ze złem, a miłość z nienawiścią. Prawda jest przeciwstawiona kłamstwu. Wiem, że nie można porównywać jej do innych dzieł Lewisa, bo tematyka jest zupełnie inna, ale moim zdaniem jest to najlepsza z jego książek (przynajmniej do tej pory :))

Moja ocena: 9/10

Książkę przeczytałam i zrecenzowałam dzięki
Fakt ten nie wpływa na moją ocenę

Oddaj na mnie głos w konkursie eBuka, wyślij maila na adres ebuka@duzeka.pl, w temacie wiadomości wpisz 2 razy K - Książkowo i kosmetycznie
Dziękuję!

22 komentarze:

  1. Czytałam tę książkę pożyczoną od koleżanki. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie, a później miałam wieeelkiego kaca książkowego. Myślałam o niej bardzo długo, wracałam do fragmentów... Teraz mam swój własny egzemplarz :)
    Cieszę się, że Tobie również ta książka przypadła do gustu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też na swój egzemplarz patrzę z radością, zwłaszcza, że kolejne dzieła Lewisa ładnie wyglądają koło siebie, planuje zebrać wszystkie wydane przez Esprit :)

      Usuń
  2. Nie znam twórczości tego pana, za to Twoje recenzje kuszą mnie, bym przeczytała choć jedną jego książkę. ;P

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja będę nadal kusić, jeszcze tyle jego książek przede mną :D

      Usuń
  3. Uwielbiam książki, które wywołują wiele emocji. Przyznaję, że twórczości Lewisa nie znam, ale chyba czas to zmienić ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. zgadzam się, książka jest rewelacyjna :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszy mnie, że mamy takie same zdanie :)

      Usuń
  5. Chyba też muszę poszukać tej książki z twórczości Lewisa dla dorosłych, zaintrygowały mnie bohaterki :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Jest na mojej liście "do przeczytania", podobnie jak "Koniec człowieczeństwa", ale nie wiem, kiedy uda mi się je dorwać :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Obie są naprawdę warte polecenia :)

      Usuń
  7. No...ekhm... ja wciąż muszę przeczytać inną książkę tego autora, bo postanawiałam, że to właśnie od niej zacznę. Zobaczę, czy mi się spodoba i wtedy zadecyduję, czy będę kontynuować przygodę z Lewisem. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Brzmi zachęcającą , chętnie przeczytam :)pozdrowienia :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nadzieję, że przypadnie Ci do gustu :)

      Usuń
  9. Pewnie już wspominałam, że nie czytałam nic Lewisa, oprócz Narnii :)
    Jednak do tej książki mnie zachęciłaś :) Wydaje się przypominać baśń

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trochę baśniowo jest rzeczywiście :). Większość czytała Narnię, a ja nie :P

      Usuń
  10. Świetna recenzja, świetna ocena. Czuję się zachęcona, choć twórczości Lewisa nie znam w ogóle. A "Narnia" czeka na półce :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z Lewisem warto się zapoznać :). Zazdroszczę Ci!

      Usuń
  11. Wspaniale o niej napisałaś, muszę koniecznie ją przeczytać, nęcisz aż do bólu:)

    OdpowiedzUsuń
  12. Lewisa czytałam narazie tylko "Podział ostateczny" i z pewnością chętnie poznam kolejne jego dzieła :)

    OdpowiedzUsuń

Zostaw tutaj ślad swojej obecności, z chęcią przeczytam i odpowiem na Twój komentarz :). Coś Ci się nie podoba lub z czymś się nie zgadzasz? Napisz mi o tym. Anonimie, podpisz się